Στις 18 Δεκεμβρίου του 1943 στην κωμόπολη της Δράκειας του Πηλίου έλαβε χώρα η μαζική εκτέλεση του άμαχου ανδρικού πληθυσμού από δυνάμεις των Ες Ες. Τα θύματα της σφαγής, οι 115 άνδρες, οδηγήθηκαν στο σημείο της εκτέλεσης πίσω από το ιερό της εκκλησίας, όπου και εκτελέστηκαν με ριπές οπλοπολυβόλου. Το βράδυ της προηγούμενης ημέρας, μετά από μπλόκο, οι Γερμανοί στρατιώτες είχαν συγκεντρώσει τους ομήρους στα καφενεία της πόλης. Τους νεκρούς τους έθαψαν σε ομαδικό τάφο οι γυναίκες με τη βοήθεια των μικρών παιδιών. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του 13χρονου τότε, Σταύρου Ζερμπίνου, το σημείο που βρέθηκαν τα σώματα των αγαπημένων τους «είχε ματώσει από τη λάσπη και το αίμα. Είχε βάψει το νερό».
Η σφαγή της Δράκεια ήταν μια συντονισμένη εγκληματική ενέργεια εναντίον των δυνάμεων της Αντίστασης για την εφαρμογή του ναζιστικού δόγματος της «συλλογικής ευθύνης» και για τον «παραδειγματισμό» των γειτονικών χωριών του Πηλίου, προκειμένου να κάμψουν το ηθικό των κατοίκων και την υποστήριξη στο 54ο Σύνταγμα ΕΛΑΣ.
Η σφαγή της Δράκειας παραμένει ως σήμερα ένα αδικαίωτο έγκλημα.
Ως Δήμαρχος Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας, ως Αντιπρόεδρος του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της περιόδου 1940-1945, αλλά και ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Πολεμικών Οφειλών, καταθέτω στέφανο τιμής στη μνήμη των 115 εκτελεσμένων και μεταφέρω ένα μήνυμα στον Δήμαρχο Βόλου, κ. Αχιλλέα Μπέο:
“Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσοι διέπραξαν εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας πρέπει να πληρώσουν”.