Ο Λεβαδειακός κρατούσε το παιχνίδι στα χέρια του μέχρι το 62ο λεπτό, αλλά μία ακατανόητη αλλαγή άλλαξε τις ισορροπίες και άνοιξε τον δρόμο για το 2-0 του Ηρακλή. Έξι αγωνιστικές, πέντε ήττες, μία ισοπαλία και τέρματα 0-11. Η πίστωση χρόνου δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι επ’ αόριστον!
Εμείς πρώτοι ζητήσαμε υπομονή – Τώρα, όμως, απαιτούμε εξηγήσεις!
Υπάρχουν ήττες που μπορείς να τις αποδεχθείς. Ήττες από ανώτερους αντιπάλους, από ατυχία, από μια κακή στιγμή ή από μια ατομική ενέργεια που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις. Υπάρχουν, όμως, και ήττες που φέρουν ξεκάθαρα την υπογραφή εκείνου που βρίσκεται στον πάγκο.
Και η ήττα του Λεβαδειακού στο Καυτανζόγλειο από τον Ηρακλή με 2-0 έχει, κατά την άποψή μας, ονοματεπώνυμο: ΗΛΙΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ!
Δεν είναι εύκολο να το γράφουμε. Πολύ περισσότερο όταν εμείς ήμασταν από τους πρώτους που, από αυτές εδώ τις στήλες, υποστηρίξαμε ότι ο νέος τεχνικός του Λεβαδειακού έπρεπε να έχει την απαραίτητη πίστωση χρόνου.
Και είχαμε σοβαρούς λόγους να το κάνουμε.
Ο Χαραλάμπους ανέλαβε να δημιουργήσει μια ομάδα σχεδόν από την αρχή. Όταν οι οκτώ από τους έντεκα ποδοσφαιριστές μιας ενδεκάδας είναι καινούργιοι, είναι αυτονόητο ότι απαιτείται χρόνος για να αποκτηθεί ομοιογένεια, να δημιουργηθούν αυτοματισμοί και να αποκτήσει το σύνολο αγωνιστική ταυτότητα.
Το αναγνωρίσαμε. Το γράψαμε. Το υποστηρίξαμε.
Άλλο, όμως, η πίστωση χρόνου και άλλο η λευκή επιταγή. Άλλο η κατανόηση των δυσκολιών και άλλο η ανοχή σε επαναλαμβανόμενα λάθη που κοστίζουν βαθμούς.
Και ύστερα από έξι αγωνιστικές, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.
Έξι αγωνιστικές, μηδέν γκολ! Μέχρι πότε θα περιμένουμε;
Πέντε ήττες. Μία ισοπαλία. Ένας βαθμός. Κανένα γκολ υπέρ. Έντεκα κατά.
Δεν πρόκειται απλώς για ένα κακό ξεκίνημα. Πρόκειται για μια αγωνιστική εικόνα που προκαλεί έντονο προβληματισμό και δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από τη δικαιολογία της ανανέωσης του ρόστερ.
Ο Λεβαδειακός έχει συμπληρώσει έξι αγώνες χωρίς να βρει δίχτυα. Και αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα για μια ομάδα που θέλει να σταθεί με αξιώσεις στη Super League.
Ο Ηλίας Χαραλάμπους είχε στη διάθεσή του περίπου είκοσι ημέρες για να δουλέψει πάνω στην επιθετική δυστοκία. Είκοσι ημέρες για να αναζητήσει λύσεις, να βελτιώσει την τελική προσπάθεια, να δώσει στους ποδοσφαιριστές του μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μπροστά στην αντίπαλη εστία.
Και τι είδαμε στο Καυτανζόγλειο;
Έναν Λεβαδειακό που δημιούργησε ευκαιρίες, που για σημαντικό διάστημα έδειξε ικανός να διεκδικήσει ακόμη και τη νίκη, αλλά που για έκτη συνεχόμενη αγωνιστική έφυγε από το γήπεδο χωρίς να πανηγυρίσει γκολ.
Αλήθεια, πόσο ακόμη θα περιμένουμε για να δούμε την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα;
Πόσες ακόμη αγωνιστικές χρειάζονται για να αποκτήσει η ομάδα στοιχειώδη αποτελεσματικότητα;
Και, κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτή την παρατεταμένη επιθετική αφλογιστία;
Στο 62′ ο Χαραλάμπους αποφάσισε να γκρεμίσει όσα είχε χτίσει!
Ας έρθουμε, όμως, στην ουσία του αγώνα με τον Ηρακλή. Γιατί εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο προπονητικό ερωτηματικό.
Ο Λεβαδειακός, μετά το πρώτο τέταρτο, κατάφερε να ισορροπήσει την αναμέτρηση και σταδιακά να επιβάλει τον δικό του ρυθμό. Δημιούργησε προϋποθέσεις για γκολ, κυκλοφόρησε την μπάλα και, κυρίως, είχε καταφέρει να ελέγξει σε σημαντικό βαθμό τον χώρο του κέντρου.
Στο δεύτερο ημίχρονο, μάλιστα, οι Βοιωτοί μπήκαν με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Ο Βρακάς στο 48′, ο Οζέγκοβιτς στο 49′, ο Εμμανουηλίδης στο 51′, ξανά ο Βρακάς στο 53′ και ο Νίκας στο 54′ έδειξαν ότι ο Λεβαδειακός είχε τις δυνατότητες να απειλήσει.
Η ομάδα είχε φέρει το παιχνίδι εκεί που ήθελε.
Και τότε, στο 62ο λεπτό, ήρθε η απόφαση που, κατά την εκτίμησή μας, άλλαξε καθοριστικά την εξέλιξη της αναμέτρησης.
Ο Ηλίας Χαραλάμπους αποφάσισε να αποσύρει τον Γιώργο Νίκα και να περάσει στη θέση του τον Σουτ!
Μια αλλαγή που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί με βάση την εικόνα που παρουσίαζε μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Λεβαδειακός.
Ο Νίκας αποτελούσε σημαντικό κρίκο στη λειτουργία της μεσαίας γραμμής. Με την αποχώρησή του διαταράχθηκαν οι ισορροπίες, χάθηκε η συνοχή και η ομάδα άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα στις αποστάσεις μεταξύ των γραμμών της.
Το κέντρο έμοιαζε πλέον κομμένο στα δύο!
Και απέναντι σε έναν αντίπαλο που είχε ήδη επιχειρήσει να αλλάξει τη ροή του αγώνα με τις δικές του παρεμβάσεις, αυτή η εξέλιξη αποδείχθηκε καταστροφική.
Ο Ματσάρι διάβασε το παιχνίδι, ο Χαραλάμπους το έχασε!
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη διαφορά στη διαχείριση της αναμέτρησης από τους δύο πάγκους.
Ο Βάλτερ Ματσάρι είδε ότι η ομάδα του χρειαζόταν διαφορετικά χαρακτηριστικά και προχώρησε σε αλλαγές που έδωσαν νέα πνοή στον Ηρακλή.
Η είσοδος των Σαντέ Σίλβα και Μάρκο Κράιντς αποδείχθηκε καθοριστική. Οι δύο ποδοσφαιριστές συμμετείχαν ουσιαστικά στη φάση του πρώτου γκολ, ενώ ο Κράιντς ήταν εκείνος που έβαλε τη σφραγίδα του στο δεύτερο.
Από την άλλη πλευρά, η αντικατάσταση του Νίκα αποδυνάμωσε, κατά την άποψή μας, τη συνολική λειτουργία του Λεβαδειακού.
Και μέσα σε μόλις τέσσερα λεπτά ήρθε η κατάρρευση.
Στο 69′, ο Ρομπ Νιζέ με εξαιρετικό σουτ άνοιξε το σκορ για τον Ηρακλή, έπειτα από συνδυασμό στον οποίο συμμετείχαν οι Σίλβα, Κράιντς και Νανού.
Στο 72′, ο Κράιντς, ανενόχλητος στην περιοχή, εκμεταλλεύτηκε τη σέντρα του Σόρια και με κεφαλιά-ψαράκι διαμόρφωσε το 2-0.
Δύο γκολ μέσα σε ένα τετράλεπτο. Δύο χτυπήματα που ουσιαστικά τελείωσαν την αναμέτρηση.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Γιατί να πειράξεις μια μεσαία γραμμή που μέχρι εκείνη τη στιγμή λειτουργούσε; Γιατί να διαταράξεις την ισορροπία μιας ομάδας που είχε καταφέρει να φέρει τον αντίπαλο στα μέτρα της;
Δεν ισχυριζόμαστε ότι με τον Νίκα στον αγωνιστικό χώρο ο Λεβαδειακός θα κέρδιζε υποχρεωτικά. Το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί με βεβαιότητες.
Όμως η χρονική αλληλουχία των γεγονότων, σε συνδυασμό με την αλλαγή της αγωνιστικής εικόνας, καθιστά απολύτως δικαιολογημένη την αυστηρή κριτική στην επιλογή του προπονητή.
Μετά το 2-0, μια ομάδα χωρίς ισορροπία και καθαρό μυαλό
Το πρόβλημα δεν περιορίστηκε στα δύο γκολ.
Μετά το 2-0, ο Λεβαδειακός προσπάθησε να αντιδράσει, πήρε μέτρα στον αγωνιστικό χώρο —ή, ενδεχομένως, του τα παραχώρησε ο Ηρακλής— αλλά η προσπάθειά του δεν συνοδεύτηκε από ουσιαστική επιθετική απειλή.
Ακόμη πιο ανησυχητική ήταν η συμπεριφορά του όταν έχανε την κατοχή της μπάλας.
Η μετάβαση από την επίθεση στην άμυνα παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα. Οι αποστάσεις είχαν μεγαλώσει, η μεσαία γραμμή αδυνατούσε να προσφέρει την απαιτούμενη κάλυψη και ο Ηρακλής έβρισκε χώρους για να απειλήσει.
Σε αρκετές περιπτώσεις, η αμυντική τετράδα χρειάστηκε να επέμβει την τελευταία στιγμή για να αποτρέψει ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους.
Στο 88′, μάλιστα, ο Ελιάσι χρειάστηκε να πραγματοποιήσει σημαντική επέμβαση στο διαγώνιο πλασέ του Σίλβα, αποτρέποντας το τρίτο γκολ.
Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Διότι μια ομάδα που κυνηγά το σκορ οφείλει να ρισκάρει, αλλά το ρίσκο πρέπει να συνοδεύεται από σχέδιο. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε αγωνιστική αναρχία.
Διαιτητής: Άγγελος Ευαγγέλου (Αθηνών)
Κίτρινες: Σίλβα.
ΗΡΑΚΛΗΣ (Βάλτερ Ματσάρι): Αθανασιάδης, Βούρος, Πίνα, Ρος, Σόρια (78’ Τσάκλα), Νανού, Ραντόγια, Σουρλής (64’ Κράιντς), Νιζέ (89’ Αναστασιάδης), Λόπεθ (46’ Σίλβα), Μάρκες (89’ Μιρ).
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (Ηλίας Χαραλάμπους): Ελιάσι, Παντέα, Βήχος, Πάνζο, Λιάγκας, Νίκας (62’ Σουτ), Κωστή, Εμμανουηλίδης (74’ Εμμανουηλίδης), Ούρσι (62’ Μπαλντέ), Βρακάς (74’ Ποπέσκου), Κόμπναν (45’ Οζέγκοβιτς).
Ο προπονητής κρίνεται από τις αποφάσεις του, όχι μόνο από τις προθέσεις του
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο Ηλίας Χαραλάμπους παρέλαβε μια δύσκολη αποστολή. Ούτε παραγνωρίζουμε ότι η δημιουργία ενός νέου συνόλου απαιτεί χρόνο και καθημερινή δουλειά.
Όμως ο προπονητής δεν κρίνεται μόνο από όσα σχεδιάζει στις προπονήσεις.
Κρίνεται από όσα παρουσιάζει η ομάδα του στο γήπεδο. Από την πρόοδο που εμφανίζει εβδομάδα με την εβδομάδα. Από την ικανότητά του να διαβάζει τις ανάγκες ενός αγώνα. Και, πάνω απ’ όλα, από τις αποφάσεις που παίρνει στις κρίσιμες στιγμές.
Στο Καυτανζόγλειο, ο Χαραλάμπους είχε μια ομάδα που μέχρι το 62′ διεκδικούσε με αξιώσεις το αποτέλεσμα.
Και τελικά έφυγε με ακόμη μία ήττα, χωρίς γκολ και με περισσότερα ερωτήματα από όσα είχε πριν από τη σέντρα.
Δεν μπορεί κάθε αποτυχία να αποδίδεται στην έλλειψη ομοιογένειας.
Δεν μπορεί η ανανέωση του ρόστερ να αποτελεί μόνιμη ασπίδα προστασίας για τον προπονητή.
Και δεν μπορεί η έκτη αγωνιστική να βρίσκει τον Λεβαδειακό με μηδέν γκολ και να θεωρούμε ότι όλα διορθώνονται απλώς με περισσότερη υπομονή.
Η υπομονή έχει αξία όταν συνοδεύεται από πρόοδο. Όταν η πρόοδος δεν μεταφράζεται σε αποτελέσματα, η υπομονή αρχίζει να μετατρέπεται σε επικίνδυνη πολυτέλεια.
Η ευθύνη περνά πλέον και στη διοίκηση
Από εδώ και πέρα, το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά τον Ηλία Χαραλάμπους.
Αφορά και τη διοίκηση της ΠΑΕ Λεβαδειακός και, πρωτίστως, τον μεγαλομέτοχο, ο οποίος καλείται να αξιολογήσει με ψυχραιμία αλλά και αποφασιστικότητα την κατάσταση.
Πόση ακόμη πίστωση χρόνου μπορεί να δοθεί σε έναν προπονητή που μετρά πέντε ήττες και μία ισοπαλία στις πρώτες έξι αγωνιστικές;
Πόσο μπορεί να περιμένει μια ομάδα που δεν έχει πετύχει ακόμη το πρώτο της γκολ;
Και υπάρχει η βεβαιότητα ότι ο συγκεκριμένος προπονητής μπορεί να αντιστρέψει αυτή την εικόνα πριν η βαθμολογική κατάσταση γίνει ακόμη δυσκολότερη;
Υπάρχει, βεβαίως, και ένα εξίσου σημαντικό ζήτημα: η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον προπονητή και στους ποδοσφαιριστές του.
Οι παίκτες οφείλουν να αναλάβουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης. Δεν γίνεται να χάνονται τόσες ευκαιρίες και η ευθύνη να αποδίδεται αποκλειστικά στον πάγκο.
Όμως ο προπονητής είναι εκείνος που καλείται να τους εμπνεύσει, να τους δώσει ρόλους, να αξιοποιήσει τα χαρακτηριστικά τους και να δημιουργήσει ένα σύνολο που θα πιστεύει στο αγωνιστικό του σχέδιο.
Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν η διοίκηση εξακολουθεί να εμπιστεύεται τον Χαραλάμπους.
Είναι και αν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το σχέδιό του μπορεί να τους οδηγήσει έξω από το αγωνιστικό αδιέξοδο.
Αυτό οφείλουν να το διαπιστώσουν οι άνθρωποι που βρίσκονται καθημερινά κοντά στην ομάδα.
Με τον Βόλο δεν υπάρχει περιθώριο για άλλες δικαιολογίες
Και μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, έρχεται το επόμενο παιχνίδι.
Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, στις 17:00, ο Λεβαδειακός υποδέχεται τον Βόλο στο «Λάμπρος Κατσώνης».
Ένα παιχνίδι που, με βάση τη βαθμολογική κατάσταση και τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, αποκτά χαρακτήρα τελικού.
Όχι επειδή ένα πρωτάθλημα τελειώνει στην έβδομη αγωνιστική. Αλλά επειδή μια ομάδα που έχει συγκεντρώσει μόλις έναν βαθμό δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει κι άλλες ευκαιρίες να περνούν ανεκμετάλλευτες.
Απέναντι στον Βόλο, ο Λεβαδειακός δεν χρειάζεται απλώς μια καλύτερη εμφάνιση.
Χρειάζεται γκολ. Χρειάζεται βαθμούς. Χρειάζεται νίκη.
Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, να αποδείξει ότι υπάρχει συγκεκριμένο αγωνιστικό σχέδιο και ότι οι ποδοσφαιριστές του μπορούν να το υπηρετήσουν.
Για τον Ηλία Χαραλάμπους, η συγκεκριμένη αναμέτρηση αποτελεί μια ιδιαίτερα κρίσιμη δοκιμασία.
Δεν αρκεί πλέον να ακούμε για προσπάθεια, ευκαιρίες και θετικά διαστήματα.
Αυτά τα έχουμε δει. Και βαθμούς δεν έφεραν.
Η Λιβαδειά δεν ζητά θαύματα. Ζητά μια ομάδα που να μπορεί να κερδίσει!
Ο κόσμος του Λεβαδειακού δεν απαιτεί από τη μια μέρα στην άλλη μια ομάδα που θα κερδίζει όλα τα παιχνίδια.
Απαιτεί, όμως, κάτι απολύτως λογικό.
Να βλέπει μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Μια ομάδα που να μπορεί να σκοράρει. Να ανταγωνίζεται τους αντιπάλους της και να μη χάνει την αγωνιστική της συνοχή από μία λανθασμένη παρέμβαση.
Και, κυρίως, να βλέπει ότι τα λάθη αναγνωρίζονται και διορθώνονται.
Εμείς δεν αλλάζουμε άποψη επειδή ήρθε μία ήττα. Ούτε ξεχνάμε ότι υποστηρίξαμε την ανάγκη να δοθεί χρόνος στον νέο προπονητή.
Αλλά δεν πρόκειται να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα, μόνο και μόνο για να φανούμε συνεπείς σε όσα γράφαμε πριν από μερικές εβδομάδες.
Η δημοσιογραφική συνέπεια δεν σημαίνει ότι υπερασπίζεσαι μια αρχική εκτίμηση ακόμη κι όταν τα δεδομένα αλλάζουν. Σημαίνει ότι κρίνεις με τα ίδια μέτρα και σταθμά, αναγνωρίζοντας τόσο τις δυσκολίες όσο και τις ευθύνες.
Και σήμερα τα δεδομένα είναι αμείλικτα.
Έξι αγωνιστικές. Ένας βαθμός. Μηδέν γκολ. Έντεκα τέρματα παθητικό.
Στο Καυτανζόγλειο, ο Λεβαδειακός είχε καταφέρει να σταθεί όρθιος και να διεκδικεί το αποτέλεσμα. Όμως μια προπονητική επιλογή στο 62′ συνέβαλε, κατά την εκτίμησή μας, στην αποδιοργάνωσή του και στην τελική ήττα.
Κύριε Χαραλάμπους, την πίστωση χρόνου τη στηρίξαμε. Την προσπάθεια την αναγνωρίσαμε. Τις δυσκολίες τις κατανοήσαμε.
Αλλά η πίστωση χρόνου δεν είναι ανεξάντλητη. Και η ευθύνη για το 2-0 από τον Ηρακλή βαραίνει πρωτίστως εσάς.
Πλέον, ο αγωνιστικός χώρος είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις.
Γιατί στον Λεβαδειακό ο χρόνος δεν κυλά απλώς.
Χάνεται. Μαζί με βαθμούς που στο τέλος του πρωταθλήματος μπορεί να αποδειχθούν ανεκτίμητοι.
Και το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να αναζητηθούν οι πραγματικές αιτίες όταν θα είναι πλέον πολύ αργά.