Υπάρχουν ορισμένες βραδιές που ξεφεύγουν από τα όρια μιας εκδήλωσης και μετατρέπονται σε συλλογική μνήμη. Μια τέτοια βραδιά έζησε η Θήβα το Σάββατο της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσικής, όταν η πόλη τίμησε το δικό της παιδί, τη Χάρις Αλεξίου, αποδίδοντας σε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού τραγουδιού την αγάπη, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη που της αναλογούν.
Η 21η Ιουνίου, ημέρα αφιερωμένη παγκοσμίως στη μουσική, απέκτησε στη Θήβα έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Ο Δήμος Θηβαίων προχώρησε στη μετονομασία του Δημοτικού Ωδείου σε «Δημοτικό Ωδείο Χάρις Αλεξίου», συνδέοντας για πάντα το σημαντικότερο μουσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα της πόλης με το όνομα της γυναίκας που με τη φωνή και την ερμηνεία της σημάδεψε πολλές γενιές Ελλήνων.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε στον αύλειο χώρο του Ωδείου, εκεί όπου η συγκίνηση ήταν διάχυτη από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Τα αποκαλυπτήρια της νέας ονομασίας έγιναν μέσα σε θερμό κλίμα, παρουσία πολιτών, εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης και ανθρώπων που θέλησαν να τιμήσουν τη μεγάλη ερμηνεύτρια.
Τα τραγούδια που όλοι έχουμε συνδέσει με στιγμές της ζωής μας ακούστηκαν από τη Χορωδία του Δήμου Θηβαίων, υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Κομνά, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα νοσταλγίας και συγκίνησης. Οι μελωδίες της Χάρις Αλεξίου επέστρεψαν στη γενέτειρά της, εκεί όπου ξεκίνησε το ταξίδι μιας φωνής που έμελλε να γίνει κομμάτι της συλλογικής ελληνικής μνήμης.
Χαιρετισμούς απηύθυναν ο δήμαρχος Θηβαίων Γιώργος Αναστασίου, ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού Απόστολος Δαγδελένης, η διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Νίκη Πανταζάτου και ο στενός φίλος της καλλιτέχνιδας, Λάκης Λαζόπουλος, ο οποίος μίλησε με ιδιαίτερη συγκίνηση για τη διαδρομή και τον χαρακτήρα της Χαρούλας.
Η δεύτερη πράξη της βραδιάς μεταφέρθηκε στον μαγευτικό αύλειο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θηβών. Κάτω από το φως του φεγγαριού, με φόντο τα ιστορικά μνημεία και τη σιλουέτα του Πύργου του Σεντ Ομέρ, εκατοντάδες πολίτες κατέκλυσαν τον χώρο για να γίνουν μέρος μιας ξεχωριστής μουσικής εμπειρίας.
Η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Θηβαίων συνόδευσε τη Ζωή Παπαδοπούλου, η οποία ερμήνευσε αγαπημένα τραγούδια της Χάρις Αλεξίου, ταξιδεύοντας το κοινό σε διαφορετικές εποχές και συναισθήματα. Στη συνέχεια εμφανίστηκε η συγγενής και συνονόματη της μεγάλης ερμηνεύτριας, Χαρίκλεια Ρουπάκα, προσθέτοντας τη δική της ξεχωριστή νότα στη βραδιά.
Η κορύφωση της εκδήλωσης ήρθε όταν ο δήμαρχος Θηβαίων απένειμε στη Χάρις Αλεξίου τιμητική πλακέτα, ως ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς της στον ελληνικό πολιτισμό. Η συγκίνηση ήταν εμφανής τόσο στο πρόσωπο της ίδιας όσο και στα μάτια των παρευρισκομένων, που χειροκροτούσαν όρθιοι τη γυναίκα που συντρόφευσε με τα τραγούδια της τη ζωή τους.
Κανείς, ωστόσο, δεν περίμενε το δώρο που θα ακολουθούσε.
Σε μια στιγμή που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όσων βρέθηκαν εκεί, η Χάρις Αλεξίου πήρε το μικρόφωνο και, με μοναδική συνοδεία ένα ακορντεόν, ερμήνευσε το τραγούδι «Ο Αρχηγός μου» – τη «Μπαλάντα της Ιφιγένειας». Η σιωπή που απλώθηκε στον χώρο, η συγκίνηση και η ένταση της στιγμής δημιούργησαν μια σχεδόν μυσταγωγική ατμόσφαιρα.
Το κοινό παρακολούθησε καθηλωμένο την ερμηνεία της, γνωρίζοντας ότι ήταν μάρτυρας μιας σπάνιας και ανεπανάληπτης στιγμής.
Το «παρών» έδωσαν, μεταξύ άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός, εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης, βουλευτές, φορείς και προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, ενώ δίπλα στη Χάρις Αλεξίου βρέθηκαν αγαπημένοι της φίλοι, όπως ο Άγγελος Παπαδημητρίου και ο Λάκης Λαζόπουλος.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν τα λόγια του δημάρχου Θηβαίων Γιώργου Αναστασίου, ο οποίος αναφέρθηκε στη σχέση της καλλιτέχνιδας με τη γενέτειρά της και στην πολιτιστική παρακαταθήκη που αφήνει στις επόμενες γενιές.
«Η πόλη που σας γέννησε σάς υποδέχεται σήμερα με αγάπη και βαθύ σεβασμό», ανέφερε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η Χάρις Αλεξίου κατόρθωσε να εκφράσει όσο λίγοι την ψυχή και την ευαισθησία του σύγχρονου Έλληνα.
Με τη μετονομασία του Δημοτικού Ωδείου, η Θήβα δεν τίμησε απλώς μια μεγάλη καλλιτέχνιδα. Τίμησε μια γυναίκα που παρέμεινε πάντα συνδεδεμένη με τις ρίζες της και που κατάφερε να μετατρέψει το τραγούδι σε μνήμη, παρηγοριά, συγκίνηση και πολιτισμό.
Ίσως γι’ αυτό η βραδιά της 21ης Ιουνίου δεν θα καταγραφεί απλώς ως μια ακόμη πολιτιστική εκδήλωση. Θα μείνει ως η νύχτα που η Θήβα αγκάλιασε ξανά τη δική της Χαρούλα και εκείνη, με τη σειρά της, ανταπέδωσε την αγάπη με τον πιο αυθεντικό τρόπο: με τη φωνή και την ψυχή της.
Μια νύχτα που δύσκολα θα ξεχαστεί. Μια νύχτα που η μουσική έγινε μνήμη.