του Γιάννη κοντά
Ο Ολυμπιακός πήγε στο Άμπου Ντάμπι για να ράψει το 4ο αστέρι. Αντ’ αυτού, ράβει άλλη μία… πληγή. Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα φτάνει μέχρι την πηγή και –με μαθηματική συνέπεια πλέον– δεν πίνει νερό.
Αυτό δεν είναι «πορεία πρωταθλητισμού». Είναι εμμονή στη μετριότητα.
Η Μονακό –με τον Σπανούλη για προπονητή στο πρώτο του Final Four– δίδαξε στον Ολυμπιακό τι σημαίνει πλάνο, πείσμα και καθαρό μυαλό. Ο Βασίλης Σπανούλης, που κάποτε οδηγούσε τους «ερυθρόλευκους» στους τίτλους, τους διέλυσε με την ίδια αποφασιστικότητα που άλλοτε τους ένωνε. Έβαλε το ταλέντο του Φουρνιέ στο περιθώριο και φανέρωσε γυμνή την ψυχολογία μιας ομάδας που εδώ και τέσσερα χρόνια ξέρει μόνο να φτάνει… δεύτερη ή τρίτη.
Το επιχείρημα της «συνέπειας» στα Final Four έχει πλέον κουράσει. Δεν είσαι μεγάλη ομάδα επειδή χάνεις κάθε χρόνο στους ημιτελικούς. Ο Ολυμπιακός δεν είναι Παναθηναϊκός του Ζοτς, που πήγαινε και το σήκωνε. Είναι μια ομάδα που ποντάρει στα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες συνήθειες και τα ίδια λάθη – και περιμένει διαφορετικό αποτέλεσμα.
Η εικόνα του Βεζένκοφ να αστοχεί σε κάθε κρίσιμο σουτ και του Μπαρτζώκα να «καίει» παίκτες στον πάγκο, είναι η απόδειξη πως το ταβάνι αυτής της έκδοσης του Ολυμπιακού έχει προ πολλού φανεί. Η στασιμότητα είναι ήττα. Και η επανάληψη αυτής της αποτυχίας, δεν είναι ατυχία – είναι επιλογή.
Αν ο Ολυμπιακός θέλει πραγματικά να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης, πρέπει πρώτα να παραδεχτεί το προφανές: αυτό το πλάνο απέτυχε. Και όσο κι αν πονάει, οι μεγάλες ομάδες δεν φοβούνται να γκρεμίσουν για να ξαναχτίσουν.
Ώρα για restart. Ή ώρα για λήθη.