ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ GO HOME!
Ο Λεβαδειακός χρειάζεται επειγόντως ένα ισχυρό ηλεκτροσόκ για να ξαναβρεί τον δρόμο του. Επτά αγωνιστικές χωρίς γκολ, δύο βαθμοί, ιστορικό αρνητικό ρεκόρ και ένας προπονητής που δείχνει ανήμπορος να δώσει λύσεις. Η απομάκρυνση του Ηλία Χαραλάμπους φαντάζει πλέον μονόδρομος!
Υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που η σιωπή δεν αποτελεί πλέον επιλογή. Που η υπομονή μετατρέπεται σε ανοχή και η ανοχή σε συνενοχή. Που οι αριθμοί είναι τόσο αμείλικτοι, ώστε δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για δικαιολογίες, υπεκφυγές και επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις.
Ο Λεβαδειακός έφτασε ακριβώς σε αυτό το σημείο!
Επτά αγωνιστικές. Μηδέν γκολ. Δύο βαθμοί. Έντεκα τέρματα παθητικό. Καμία νίκη. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένα πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος, με τους «πράσινους» να ολοκληρώνουν επτά διαδοχικές αγωνιστικές από την έναρξη της σεζόν χωρίς να έχουν στείλει ούτε μία φορά την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα κακό ξεκίνημα. Είναι αγωνιστικό ναυάγιο!
Και κάθε ναυάγιο έχει τις ευθύνες του. Στην προκειμένη περίπτωση, η μεγαλύτερη βαραίνει τον άνθρωπο που βρίσκεται στον πάγκο, τον Ηλία Χαραλάμπους.
Το απογοητευτικό 0-0 απέναντι στον Βόλο, το απόγευμα του Σαββάτου στο «Λάμπρος Κατσώνης», δεν ήταν απλώς ακόμη μία χαμένη ευκαιρία για την πρώτη νίκη. Ήταν η πιο ηχηρή απόδειξη ότι ο συγκεκριμένος προπονητής δεν έχει καταφέρει να βρει το κλειδί για να ξεκλειδώσει τις αγωνιστικές δυνατότητες της ομάδας του.
Και το χειρότερο; Όσο περνούν οι αγωνιστικές, τόσο περισσότερο δημιουργείται η εντύπωση ότι ούτε ο ίδιος γνωρίζει πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το κλειδί.
Ένα ολόκληρο ημίχρονο με παίκτη παραπάνω και ούτε ένα γκολ!
Απέναντι στον Βόλο, ο Λεβαδειακός είχε μια χρυσή ευκαιρία να βάλει τέλος στον εφιάλτη.
Από το 28ο λεπτό, μετά την αποβολή του Μπάρε, οι Βοιωτοί απέκτησαν αριθμητικό πλεονέκτημα. Για 56 ολόκληρα λεπτά, μέχρι την αποβολή του Ελνένι στο 84′, αγωνίζονταν με έναν ποδοσφαιριστή περισσότερο.
Πενήντα έξι λεπτά απέναντι σε έναν αντίπαλο που βρίσκεται επίσης στον πάτο της βαθμολογίας, χωρίς νίκη και με τα δικά του σοβαρά αγωνιστικά προβλήματα.
Κι όμως, ο Λεβαδειακός δεν κατάφερε να σκοράρει!
Αντί να μετατρέψει το αριθμητικό πλεονέκτημα σε επιθετική πολιορκία, αναλώθηκε σε μια ανούσια κατοχή της μπάλας, σε προβλέψιμες μεταβιβάσεις, σε αργή κυκλοφορία και σε επιθέσεις που τις περισσότερες φορές έσβηναν πριν καν δημιουργήσουν πραγματικό κίνδυνο.
Η μπάλα πήγαινε από τη μία πλευρά στην άλλη, οι ποδοσφαιριστές άλλαζαν θέσεις, αλλά η ουσία παρέμενε η ίδια: κανένα οργανωμένο σχέδιο για να διασπαστεί η αντίπαλη άμυνα.
Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα για τον Ηλία Χαραλάμπους.
Ανακάτεψε την τράπουλα, αλλά έχασε ξανά το παιχνίδι της τακτικής!
Ο Κύπριος τεχνικός επέλεξε για ακόμη μία φορά να ανακατέψει την τράπουλα, χωρίς όμως να παρουσιάσει ένα σχήμα με σαφή επιθετικό προσανατολισμό.
Αλήθεια, με ποια ποδοσφαιρική λογική έμειναν εκτός αρχικής ενδεκάδας ο Νίκας και ο Βρακάς, δύο ποδοσφαιριστές που είχαν ξεχωρίσει με την απόδοσή τους στο προηγούμενο παιχνίδι απέναντι στον Ηρακλή;
Ποιο ήταν το κριτήριο; Ποια ήταν η σκέψη; Ποιο αγωνιστικό όφελος περίμενε να αποκομίσει ο προπονητής;
Διότι, όταν μια ομάδα δεν έχει σκοράρει επί έξι αγωνιστικές, το τελευταίο που χρειάζεται είναι να παραμερίζονται ποδοσφαιριστές που έδειξαν ότι μπορούν να προσφέρουν δημιουργία, ενέργεια και επιθετικές λύσεις.
Ακόμη πιο ακατανόητη ήταν η επιλογή του Εμμανουηλίδη για τη θέση του κεντρικού επιθετικού.
Ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να αξιοποιήσει την ταχύτητά του, την εκρηκτικότητα και τις κινήσεις του από τις πτέρυγες, βρέθηκε να παλεύει ανάμεσα σε δύο κεντρικούς αμυντικούς, σε έναν ρόλο που περιορίζει τα βασικά αγωνιστικά του πλεονεκτήματα.
Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο.
Ο Εμμανουηλίδης εγκλωβίστηκε, η ομάδα έχασε ταχύτητα από τα άκρα και η αντίπαλη άμυνα δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει ιδιαίτερα σύνθετα προβλήματα.
Και όταν ο Βόλος έμεινε με δέκα παίκτες, αντί ο προπονητής να προσαρμόσει άμεσα την τακτική του στα νέα δεδομένα, ο Λεβαδειακός συνέχισε να κινείται στον ίδιο προβλέψιμο ρυθμό.
Σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα στον αγωνιστικό χώρο!
Ο Νίκας στον πάγκο και η αντίπαλη περιοχή άδεια!
Εκείνο που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη απορία είναι η διαχείριση του Νίκα.
Σε ένα παιχνίδι όπου ο Λεβαδειακός είχε την κατοχή και επιχειρούσε να επιτεθεί από τα πλάγια, χρειαζόταν απεγνωσμένα περισσότερους ποδοσφαιριστές μέσα στην αντίπαλη περιοχή.
Ποδοσφαιριστές που θα έκαναν κάθετες κινήσεις, που θα έμπαιναν ως δεύτερο κύμα στην επίθεση, που θα διεκδικούσαν την μπάλα και θα δημιουργούσαν ανισορροπίες στην άμυνα του Βόλου.
Ο Νίκας διαθέτει ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό. Είναι από τους λίγους παίκτες του ρόστερ που έχουν την ικανότητα να «πατούν» στην περιοχή και να υποστηρίζουν ουσιαστικά τον κεντρικό επιθετικό.
Κι όμως, ο Χαραλάμπους δεν τον αξιοποίησε.
Αντίθετα, επέμεινε σε ένα μοτίβο όπου η μπάλα έφτανε στα άκρα, αλλά μέσα στην περιοχή βρισκόταν ουσιαστικά μόνο ο Οζέγκοβιτς, περικυκλωμένος από τους αμυντικούς.
Ποιος ακριβώς θα τελείωνε τις φάσεις; Ποιος θα εκμεταλλευόταν τις σέντρες; Ποιος θα δημιουργούσε το απαραίτητο ρήγμα;
Απαντήσεις δεν δόθηκαν ποτέ.
Αλλαγές χωρίς αποτέλεσμα, αποφάσεις χωρίς έμπνευση
Στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, ο Χαραλάμπους αντικατέστησε τον Εμμανουηλίδη με τον Οζέγκοβιτς και τον Εντιαγέ με τον Ελνένι.
Η χρησιμοποίηση του Οζέγκοβιτς ως καθαρού επιθετικού είχε τη λογική της. Εκείνο όμως που προκαλεί ερωτηματικά είναι γιατί έπρεπε να χαθεί ο Εμμανουηλίδης από το παιχνίδι, αντί να μετακινηθεί σε μία από τις πτέρυγες, εκεί όπου θα μπορούσε να προσφέρει ταχύτητα και διεισδυτικότητα.
Η είσοδος του Ελνένι ήταν μια κίνηση που μπορούσε να προσφέρει ποιότητα και καλύτερη κυκλοφορία στη μεσαία γραμμή. Η εξέλιξη, βέβαια, με την αποβολή του στο 84′, πρόσθεσε ακόμη ένα αρνητικό επεισόδιο σε ένα ήδη απογοητευτικό απόγευμα.
Στο 56′ πέρασε στον αγώνα ο Βήχος, στο 70′ ο Μπαλντέ αντί του Γκούμα και στο 81′ ο Μπάουζα αντί του Ούρσι.
Κινήσεις που δεν άλλαξαν την εικόνα.
Ο Μπαλντέ απείλησε με δυνατό σουτ, ο Ποπέσκου δοκίμασε επίσης τον Σιαμπάνη, αλλά ο Λεβαδειακός συνέχισε να ψάχνει το γκολ περισσότερο μέσα από ατομικές ενέργειες παρά από ένα συγκροτημένο επιθετικό σχέδιο.
Η ομάδα είχε εδαφική υπεροχή, είχε την μπάλα, είχε τον παίκτη παραπάνω. Δεν είχε, όμως, αυτό που όφειλε να της δώσει ο προπονητής της: ταυτότητα, καθαρό μυαλό και αποτελεσματικό τρόπο επίθεσης.
Το ακυρωθέν γκολ δεν μπορεί να γίνει άλλοθι
Στο 43ο λεπτό ο Ούρσι έστειλε την μπάλα στα δίχτυα και το «Λάμπρος Κατσώνης» πίστεψε, έστω για λίγες στιγμές, ότι το μαρτύριο είχε τελειώσει.
Το VAR, όμως, ακύρωσε το γκολ για οφσάιντ του Εμμανουηλίδη στην αρχή της φάσης.
Ασφαλώς, η συγκεκριμένη στιγμή θα μπορούσε να αλλάξει την ψυχολογία και την εξέλιξη της αναμέτρησης.
Δεν μπορεί, όμως, να αποτελέσει δικαιολογία για όσα ακολούθησαν.
Μια ομάδα που διεκδικεί την παραμονή της στη Super League δεν επιτρέπεται να εξαρτά ολόκληρη την επιθετική της λειτουργία από μία φάση, ιδιαίτερα όταν διαθέτει αριθμητικό πλεονέκτημα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Το πρόβλημα του Λεβαδειακού δεν είναι η ατυχία. Δεν είναι μια λανθασμένη τελική προσπάθεια. Δεν είναι ένα ακυρωθέν γκολ.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, επαναλαμβανόμενο και πλέον επικίνδυνο.
Επτά αγωνιστικές χωρίς γκολ: ένα ρεκόρ με ονοματεπώνυμο
Η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι γεμάτη από ομάδες που δυσκολεύτηκαν, από επιθέσεις που πέρασαν παρατεταμένη περίοδο αφλογιστίας και από προπονητές που βρέθηκαν αντιμέτωποι με μεγάλες κρίσεις.
Όμως το να συμπληρώνει μια ομάδα επτά αγωνιστικές από την έναρξη του πρωταθλήματος χωρίς να έχει πετύχει ούτε ένα γκολ αποτελεί μια εξαιρετικά βαριά αγωνιστική αποτυχία.
Και αυτή η αποτυχία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή συγκυρία.
Το ιστορικό αρνητικό ρεκόρ του Λεβαδειακού έχει πλέον και προπονητική υπογραφή: ΗΛΙΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ.
Όχι επειδή ο προπονητής είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν. Οι ποδοσφαιριστές έχουν τις δικές τους ευθύνες, όπως ασφαλώς και όσοι σχεδίασαν το ρόστερ.
Αλλά επειδή ο προπονητής είναι εκείνος που επιλέγει την ενδεκάδα, καταστρώνει το αγωνιστικό σχέδιο, διαχειρίζεται τις αλλαγές και οφείλει να βρίσκει λύσεις όταν η ομάδα του αντιμετωπίζει προβλήματα.
Και έπειτα από επτά αγωνιστικές, οι λύσεις εξακολουθούν να αγνοούνται.
Πόσο ακόμη πρέπει να περιμένει ο Λεβαδειακός; Μέχρι να συμπληρώσει οκτώ παιχνίδια χωρίς γκολ; Δέκα; Μέχρι να χαθεί κάθε επαφή με τις θέσεις της σωτηρίας;
Το ποδόσφαιρο δεν προσφέρει απεριόριστη πίστωση χρόνου. Και η Super League, ακόμη λιγότερο.
Τα βαριά σύννεφα πάνω από το «Λάμπρος Κατσώνης» δεν διαλύονται με ευχές
Οι αποδοκιμασίες που ακούστηκαν με το τελευταίο σφύριγμα δεν ήταν ούτε τυχαίες ούτε αδικαιολόγητες.
Ήταν η φυσιολογική αντίδραση ενός κόσμου που βλέπει την ομάδα του να βυθίζεται αγωνιστικά, χωρίς να διακρίνει σημάδια ουσιαστικής ανάκαμψης.
Ο φίλαθλος της Λιβαδειάς δεν περιμένει από τον Λεβαδειακό να μεταμορφωθεί σε ποδοσφαιρική υπερδύναμη.
Απαιτεί, όμως, να βλέπει μια ομάδα που μάχεται με σχέδιο, που δημιουργεί, που απειλεί, που έχει προσωπικότητα και που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους αντιπάλους της.
Κυρίως, απαιτεί να βλέπει μια ομάδα που μπορεί να σκοράρει!
Διότι χωρίς γκολ δεν υπάρχουν νίκες. Και χωρίς νίκες δεν υπάρχει παραμονή.
Οι δύο βαθμοί σε επτά αγωνιστικές, με συντελεστή τερμάτων 0-11, δεν αποτελούν απλώς καμπανάκι κινδύνου. Είναι συναγερμός.
Και όταν ο συναγερμός χτυπά τόσο δυνατά, η διοίκηση δεν μπορεί να συνεχίζει σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Το ηλεκτροσόκ είναι πλέον μονόδρομος
Ο Λεβαδειακός χρειάζεται άμεσα ένα ισχυρό ηλεκτροσόκ.
Χρειάζεται να αλλάξει η ψυχολογία στα αποδυτήρια, να επανέλθει η αυτοπεποίθηση, να αποκτήσει η ομάδα ξεκάθαρο αγωνιστικό προσανατολισμό και να πιστέψουν ξανά οι ποδοσφαιριστές ότι μπορούν να κερδίσουν.
Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται μια νέα αρχή.
Και αυτή η νέα αρχή, με βάση όσα έχουμε παρακολουθήσει μέχρι σήμερα, δύσκολα μπορεί να γίνει με τον Ηλία Χαραλάμπους στον πάγκο.
Η απομάκρυνσή του δεν αποτελεί εγγύηση ότι όλα θα διορθωθούν αυτομάτως. Κανένας νέος προπονητής δεν μπορεί να υποσχεθεί θαύματα από τη μια μέρα στην άλλη.
Αποτελεί, όμως, τη μοναδική πλέον πειστική επιλογή για να επιχειρηθεί μια άμεση αλλαγή πορείας.
Γιατί η διατήρηση της ίδιας κατάστασης, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα αλλάξουν από μόνα τους, δεν συνιστά σχέδιο σωτηρίας. Συνιστά ένα επικίνδυνο στοίχημα με το μέλλον της ομάδας.
Και ο Λεβαδειακός δεν έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει να στοιχηματίζει.
Η διοίκηση μπροστά στις ευθύνες της
Η επόμενη αγωνιστική βρίσκει τον Λεβαδειακό στην Τρίπολη, απέναντι στον Αστέρα. Ακόμη μία δύσκολη αποστολή, σε ένα πρωτάθλημα όπου κάθε χαμένος βαθμός μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι πλέον μόνο αν ο Λεβαδειακός θα σκοράρει στο επόμενο παιχνίδι.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η διοίκηση έχει αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και αν είναι αποφασισμένη να παρέμβει πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.
Οι μεγάλες αποφάσεις δεν λαμβάνονται όταν όλα πηγαίνουν καλά. Λαμβάνονται στις δύσκολες στιγμές, όταν απαιτούνται τόλμη, καθαρή σκέψη και ανάληψη ευθύνης.
Ο Ηλίας Χαραλάμπους είχε επτά αγωνιστικές για να παρουσιάσει έργο. Το αποτέλεσμα είναι δύο βαθμοί και μηδέν γκολ.
Η εικόνα της ομάδας δεν δείχνει ότι υπάρχει μια ξεκάθαρη αγωνιστική κατεύθυνση που απλώς χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να αποδώσει.
Αντίθετα, δείχνει μια ομάδα εγκλωβισμένη στις ίδιες αδυναμίες, που επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και αδυνατεί να εκμεταλλευτεί ακόμη και τις πιο ευνοϊκές συνθήκες.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να σωθεί η θέση ενός προπονητή. Είναι να σωθεί ο Λεβαδειακός.
Και σε αυτή τη ζυγαριά δεν μπορεί να υπάρχει κανένα δίλημμα.
Ο σύλλογος είναι πάνω από πρόσωπα, συμβόλαια και προσωπικές επιλογές.
Η Λιβαδειά δεν αντέχει να βλέπει την ομάδα της να γράφει αρνητική ιστορία. Δεν αξίζει να παρακολουθεί κάθε Σαββατοκύριακο την ίδια απογοητευτική παράσταση, περιμένοντας ένα γκολ που δεν έρχεται ποτέ.
Ο χρόνος τελειώνει. Οι βαθμοί χάνονται. Η ψυχολογία καταρρέει.
Κύριοι της διοίκησης, το ηλεκτροσόκ δεν μπορεί να περιμένει άλλο.
Ηλία Χαραλάμπους, ο κύκλος σου στον Λεβαδειακό πρέπει να κλείσει εδώ.
ΧΑΡΑΜΠΟΥΣ GO HOME!
Γιατί ο Λεβαδειακός χρειάζεται να γυρίσει σελίδα, πριν να είναι πολύ αργά.
Το φιλμ του ματς
Α’ ημίχρονο
3′ Ο Καμπελά το διαγώνιο σουτ, κόρνερ
5′ Ο Γκούμας το αδύναμο σουτ, μπλόκαρε ο Σιαμπάνης
18′ Ο Ρεγκίς έκανε το σουτ, η μπάλα ψηλά άουτ.
25′ Ο Εμμανουηλίδης ολομόναχος μπροστά στην εστία δεν λειτούργησε σωστά
28′ Κόκκινη κάρτα στον Μπάρε.
37′ Ο Ούρσι έκανε την σέντρα, ο Κωστή έκανε κακό τελείωμα
44′ Γκολ σγια τον Λεβαδειακό, Ούρσι, 1-0!
Ο αργεντινός εξτρέμ των πράσινων έκανε το σουτ από μακριά, κάκιστη αντίδραση από τον Σιαμπάνη και 1-0.
Η φάση ελέγχεται από το “V.A.R.”! Δεν υπάρχει γκολ, υπήρξε οφ σάιντ και παραμένει το 0-0.
Β’ ημίχρονο
72′ Ο Ποπέσκου έκανε το σουτ, η μπάλα κατέληξε άουτ.
73′ Ο Μπάλντε έκανε το σουτ, ο Σιαμπάνης απέκρουσε
78′ Ο Ποπέσκου το δυνατό σουτ, ο Σιαμπάνης απέκρουσε
83′ Ο Οζέγκοβιτς έκανε το διαγώνιο σουτ, η μπάλα πέρασε άουτ
84′ δεύτερη κίτρινη κάρτα στον Ελνένι και έτσι βλέπει την κόκκινη!
88′ Ο Μπάλντε έκανε την κεφαλιά η μπάλα πέρασε άουτ.
Διαιτητής: Αναστάσιος Παπαπέτρου (Αθηνών)
Κίτρινες: Εντιαγέ, Πάντζο, Ελνένι – Κόμπα, Λάμπρου, Κάργας, Αγιάκουα, Τασιούρας.
Κόκκινες: Ελνένι (84’) – Μπάρε (28’)
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (Ηλίας Χαραλάμπους): Ελιάσι, Πάντεα (56’ Βήχος), Μανθάτης, Πάντζο, Λιάγκας, Εντιαγέ (46’ Ελνένι), Κωστή, Γκούμας (70’ Μπαλντέ), Ούρσι (81’ Μπάουζα), Ποπέσκου, Εμμανουηλίδης (46’ Οζέγκοβιτς).
ΒΟΛΟΣ ΝΠΣ (Κώστας Μπράτσος): Σιαμπάνης, Κάργας, Κάτσικας (61’ Τασιούρας), Αγιάκουα, Μπάρε, Γκονζάλες (68’ Χαραλάμπογλου), Κρεσπί, Μεντίλ (68’ Λεκούς), Κόμπα, Καμπελά (61’ Λάμπρου), Ουρτάδο (38’ Γρόσδης).
Δήλωση προπονητή Λεβαδειακού
Ηλίας Χαραλάμπους: «Κάτι μας λείπει για να σκοράρουμε, δεν κάνουμε τίποτα έτσι»
Ο Ηλίας Χαραλάμπους τόνισε πως η ομάδα του δημιουργεί και δεν μπορεί να σκοράρει, στάθηκε στη δουλειά που γίνεται για να ξεπεραστεί αυτό και θεωρεί πως οφείλεται στο άγχος και στην πίεση που αισθάνονται οι παίκτες του και περιμένει αυτό να διορθωθεί στη συνέχεια.
Αναλυτικά: «Δεν βάλαμε γκολ, όταν δεν βάζουμε γκολ σε κάθε ματς κάτι μας λείπει στο τελευταίο τρίτο. Αν δεν δημιουργούσαμε θα έλεγα εντάξει. Και πριν και μετά την αποβολή είχαμε ευκαιρίες, αλλά, όταν δεν τη βάζεις μέσα, δεν νικάς. Είναι κάτι που με προβληματίζει και μένα. Το δουλεύουμε συνεχώς αυτό. Ίσως φταίει η πίεση, το άγχος δεν ξέρω.
Δεν αποτελεί δικαιολογία αυτό. Είναι θέμα αυτό και πρέπει να το βρούμε. Αν δεν παίζαμε ποδόσφαιρο, θα έλεγα ότι έχουμε άλλα θέματα. Αλλά, από τη στιγμή που φτιάχνουμε τελικές, μας λείπει κάποιος να κάνει το γκολ. Προσπαθούμε και δουλεύουμε πολύ καθημερινά. Σήμερα παίξαμε, δημιουργήσαμε, αλλά, αν δεν σκοράρεις, δεν γίνεται».