ενήντα μέλη των «Σύγχρονων Ιναχιέων» από την περιοχή της Σπερχειάδας επισκέφθηκαν το Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού και τη Μονή Οσίου Λουκά – Συγκίνηση μπροστά στα τεκμήρια της Σφαγής και πρόθεση για σταθερούς πολιτιστικούς δεσμούς
Ένα ταξίδι από τη γη του Ίναχου και του Σπερχειού μέχρι το μαρτυρικό Δίστομο εξελίχθηκε σε μια ξεχωριστή συνάντηση ιστορικής μνήμης, πολιτισμού και ανθρώπων της υπαίθρου.
Πενήντα μέλη του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Σώστη «Σύγχρονοι Ιναχιείς», από την περιοχή της Σπερχειάδας, βρέθηκαν τις προηγούμενες ημέρες στη Βοιωτία, πραγματοποιώντας επίσκεψη στο Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού Διστόμου και στην ιστορική Μονή του Οσίου Λουκά.
Για τους περισσότερους συμμετέχοντες, ανθρώπους που ασχολούνται με τη γεωργία και ζουν σε έναν κατεξοχήν αγροτικό τόπο, η επίσκεψη στο Δίστομο είχε και μια ιδιαίτερη διάσταση. Συνάντησαν την ιστορία μιας κοινότητας η οποία, πριν από τη Σφαγή και τις μεγάλες οικονομικές μεταβολές που ακολούθησαν τον πόλεμο, είχε επίσης έντονο αγροτικό και κτηνοτροφικό χαρακτήρα.
Σιωπή μπροστά στις μαρτυρίες της Σφαγής
Στο Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού, η αποστολή ενημερώθηκε για τη Σφαγή του Διστόμου το 1944 και τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν σε βάρος του άμαχου πληθυσμού.
Οι επισκέπτες παρακολούθησαν το σχετικό ντοκιμαντέρ και ξεναγήθηκαν στους χώρους του Μουσείου από τον εθελοντή Χρήστο Παπανικολάου, ερχόμενοι σε επαφή με μαρτυρίες, φωτογραφίες και ιστορικά τεκμήρια.
Η επίσκεψη είχε έντονη συναισθηματική φόρτιση, καθώς μέσα από το αρχειακό υλικό οι «Σύγχρονοι Ιναχιείς» γνώρισαν από κοντά μία από τις πλέον τραγικές σελίδες της Κατοχής στη Βοιωτία.
Παράλληλα, είχαν την ευκαιρία να πληροφορηθούν την πορεία του Διστόμου και στα μεταπολεμικά χρόνια. Η εξόρυξη του βωξίτη άλλαξε σταδιακά την οικονομική φυσιογνωμία του τόπου, δημιουργώντας για δεκαετίες μια ισχυρή κοινότητα μεταλλωρύχων και βιομηχανικών εργατών, χωρίς ωστόσο να εξαφανιστεί η σύνδεση της περιοχής με τη γη και ιδιαίτερα με την αμπελουργία.
Ένα καλάθι με προϊόντα της γης τους
Η συνάντηση είχε και τη δική της συμβολική ανταλλαγή.
Η πρόεδρος του Συλλόγου Σταυρούλα Καμπούρη, αγρότισσα και η ίδια, μαζί με τον αντιπρόεδρο Γιάννη Αρβανίτη και τη γενική γραμματέα Αγγελική Ζούπα, πρόσφεραν στους ανθρώπους του Μουσείου ένα καλάθι γεμάτο προϊόντα από τον τόπο τους.
Χυλοπίτες, μέλι, γλυκά του κουταλιού και άλλα τοπικά προϊόντα έγιναν ένας απλός αλλά χαρακτηριστικός τρόπος για να μεταφέρουν στο Δίστομο ένα κομμάτι της παραγωγικής ταυτότητας της περιοχής του Ίναχου.
Τα μέλη του Συλλόγου ευχαρίστησαν επίσης τη συντονίστρια του Μουσείου Αμαλία Παπαϊωάννου, η οποία δεν ήταν παρούσα, για την προετοιμασία και οργάνωση της επίσκεψης.
Από την πλευρά τους, οι άνθρωποι του Μουσείου προσέφεραν για τη βιβλιοθήκη των «Σύγχρονων Ιναχιέων» το «Χρονικό της Σφαγής του Διστόμου» του συγγραφέα και ιστορικού Τάκη Λάπα, καθώς και αντίτυπο του περιοδικού «Εμβόλιμο» της Παραλίας Διστόμου, με αφιέρωμα που περιλαμβάνει τεκμήρια, μαρτυρίες και ιστορικά στοιχεία για τη Σφαγή.
Από το Δίστομο στον Όσιο Λουκά
Το οδοιπορικό στη Βοιωτία συνδύασε τη γνωριμία με τη βαριά ιστορική μνήμη του Διστόμου με την επίσκεψη στην κοντινή Βυζαντινή Μονή του Οσίου Λουκά, ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της χώρας.
Έτσι, μέσα στην ίδια διαδρομή, οι επισκέπτες πέρασαν από δύο διαφορετικές όψεις της ιστορίας της περιοχής: από τη βυζαντινή πολιτιστική και θρησκευτική κληρονομιά στη μνήμη των θυμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι «Ιναχιείς» μίλησαν για τον δικό τους τόπο
Η επίσκεψη, όμως, δεν ήταν μονόδρομη. Οι άνθρωποι της Σπερχειάδας είχαν πολλά να αφηγηθούν και για τη δική τους περιοχή.
Μίλησαν για τον Ίναχο, τον παραπόταμο του Σπερχειού που συνδέεται στενά με τη ζωή και την ταυτότητα του τόπου τους, αλλά και για την παλιά γέφυρα του ποταμού, γνωστού τοπικά και ως Βίστριζα, κοντά στον Άγιο Σώστη και στον δρόμο που συνδέει τη Σπερχειάδα με την Υπάτη.
Η κατασκευή της γέφυρας άρχισε στις αρχές του 20ού αιώνα και ολοκληρώθηκε, έπειτα από τις καθυστερήσεις που προκάλεσαν οι πολεμικές περιπέτειες της εποχής, κατά τη δεκαετία του 1930.
Με μήκος 129,5 μέτρα, πλάτος τριών μέτρων και πέντε τόξα που στηρίζονται σε τέσσερα μεσόβαθρα και δύο ακρόβαθρα, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της οδοποιίας και της τεχνικής του Μεσοπολέμου. Η λιθοδομή των βάθρων και η λιτή αρχιτεκτονική της παραμένουν στοιχεία της ιστορικής φυσιογνωμίας της.
Μια επίσκεψη που μπορεί να έχει συνέχεια
Από αυτή τη συνάντηση ανθρώπων δύο διαφορετικών περιοχών προέκυψε τελικά κάτι περισσότερο από μια ημερήσια πολιτιστική εκδρομή.
Οι «Σύγχρονοι Ιναχιείς» εξέφρασαν την επιθυμία να επιστρέψουν και να συνεχίσουν την επαφή που δημιουργήθηκε, με την προοπτική να αναπτυχθεί ένας σταθερός σύνδεσμος πολιτιστικών και μορφωτικών δράσεων ανάμεσα στις δύο κοινότητες.
Από τις όχθες του Ίναχου μέχρι το Δίστομο και τον Όσιο Λουκά, το ταξίδι αυτό έφερε κοντά ανθρώπους και τόπους με διαφορετικές ιστορίες, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή: τη μνήμη του τόπου και την ανάγκη να παραμένει ζωντανή και να μεταδίδεται στις επόμενες γενιές.
