Κάθε Σεπτέμβρης έχει έναν ήχο που δύσκολα ξεχνιέται. Είναι ο ήχος από το πρώτο κουδούνι. Ένας ήχος που σήμερα ακούγεται ξανά στις σχολικές αυλές της Βοιωτίας και σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή.
Για τα παιδιά είναι η επιστροφή στους φίλους, στα θρανία, στα βιβλία και στα όνειρα. Για τους εκπαιδευτικούς είναι η αρχή μιας ακόμη απαιτητικής αποστολής. Και για τους γονείς, η επιστροφή σε μια καθημερινότητα γεμάτη αγωνία, υποχρεώσεις, αλλά και προσδοκίες.
Πίσω, όμως, από τις καθιερωμένες ευχές για «καλή σχολική χρονιά» υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα: Τι σχολείο θέλουμε για τα παιδιά μας;
Θέλουμε ένα σχολείο που δεν θα περιορίζεται στην αποστήθιση και στον βαθμό. Ένα σχολείο που θα μαθαίνει στα παιδιά να σκέφτονται, να αμφισβητούν δημιουργικά, να συνεργάζονται και να σέβονται τον διπλανό τους.
Ένα σχολείο στο οποίο κανένα παιδί δεν θα αισθάνεται μόνο επειδή δυσκολεύεται στα μαθήματα, επειδή είναι διαφορετικό ή επειδή η οικογένειά του δεν έχει τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες με κάποια άλλη.
Και αυτό δεν είναι αποκλειστικά υπόθεση των εκπαιδευτικών.
Είναι ευθύνη της Πολιτείας να εξασφαλίζει σύγχρονα και ασφαλή σχολικά κτίρια, επαρκές προσωπικό και ίσες ευκαιρίες. Είναι ευθύνη της Αυτοδιοίκησης να βρίσκεται δίπλα στη σχολική κοινότητα. Είναι ευθύνη των γονέων να ακούν τα παιδιά τους και όχι μόνο να απαιτούν επιδόσεις.
Είναι, τελικά, ευθύνη όλων μας.
Στη Βοιωτία, από τα μεγάλα σχολεία της Λιβαδειάς και της Θήβας μέχρι τις μικρότερες σχολικές μονάδες των χωριών μας, κάθε παιδί δικαιούται την ίδια προσοχή και την ίδια ευκαιρία να προχωρήσει.
Ας μην κρίνουμε, λοιπόν, τη φετινή σχολική χρονιά μόνο από τους βαθμούς και τις εξετάσεις.
Ας την κρίνουμε από το πόσα παιδιά θα αγαπήσουν τη γνώση. Από το πόσα θα μάθουν να σέβονται τον διαφορετικό. Από το πόσα θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και θα ανακαλύψουν τις πραγματικές τους δυνατότητες.
Και ας θυμόμαστε κάτι ακόμη: τα παιδιά παρατηρούν περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Τον τρόπο που μιλάμε, που συμπεριφερόμαστε, που αντιμετωπίζουμε τον συνάνθρωπο, που αντιδρούμε στη δυσκολία. Πριν ζητήσουμε, λοιπόν, από το σχολείο να τους διδάξει αξίες, οφείλουμε κι εμείς να τις δείχνουμε καθημερινά με το παράδειγμά μας.
Σήμερα οι αυλές της Βοιωτίας γεμίζουν ξανά φωνές.
Ανάμεσα σε αυτές βρίσκονται τα παιδιά που αύριο θα κρατήσουν στα χέρια τους το μέλλον αυτού του τόπου.
Ας τους δώσουμε χώρο να μάθουν, χρόνο να μεγαλώσουν και το δικαίωμα να ονειρευτούν.
Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά της Βοιωτίας.
Γιάννης Καντάς