Ο Δρ. Λάμπρος Σκάρλας αναδεικνύει την ανθρώπινη πλευρά της μάχης με τις φλόγες και θέτει στο επίκεντρο την εξάντληση, τα ωράρια και τις συνθήκες εργασίας των πυροσβεστών – «Η εξάντληση δεν είναι ηρωισμός. Είναι κίνδυνος», τονίζει
Πίσω από τις εικόνες των πυροσβεστικών δυνάμεων που επιχειρούν επί ώρες μέσα στις φλόγες, πίσω από τις ανακοινώσεις για φωτιές που τέθηκαν υπό έλεγχο και περιουσίες που διασώθηκαν, βρίσκονται άνθρωποι που καλούνται κάθε φορά να ξεπεράσουν τα σωματικά και ψυχικά τους όρια.
Σε αυτή την πλευρά της καθημερινής μάχης των πυροσβεστών επιλέγει να σταθεί με άρθρο του ο Δρ. Λάμπρος Σκάρλας, μέλος της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ, θέτοντας με έντονο τρόπο το ζήτημα της εξάντλησης του προσωπικού, ιδιαίτερα σε περιόδους αυξημένων επιχειρησιακών αναγκών.
Ο κ. Σκάρλας υπογραμμίζει ότι πίσω από τον επαγγελματισμό και την αυταπάρνηση δεν βρίσκονται άνθρωποι με ανεξάντλητες δυνάμεις. Είναι εργαζόμενοι με οικογένειες, ανάγκη για ανάπαυση και δικαίωμα σε ασφαλείς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Παράλληλα, επισημαίνει ότι η παρατεταμένη κόπωση δεν αποτελεί μόνο εργασιακό ζήτημα, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε παράγοντα κινδύνου τόσο για τους ίδιους τους πυροσβέστες όσο και για τους συναδέλφους και τους πολίτες που καλούνται να προστατεύσουν.
Με το ερώτημα «όταν ο πυροσβέστης χρειάζεται την Πολιτεία, ποιος είναι εκεί για εκείνον;», ζητά να πάψει η υπέρβαση των ανθρώπινων αντοχών να αντιμετωπίζεται ως κάτι αυτονόητο και θέτει ως βασικά αιτήματα την ξεκούραση, τις άδειες, τα ανθρώπινα ωράρια, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια.
Ακολουθεί το άρθρο του Δρ. Λάμπρου Σκάρλα:
ΟΙ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗΧΑΝΕΣ. ΕΧΟΥΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥΣ
Πίσω από κάθε πυρκαγιά που σβήνει, υπάρχει ένας πυροσβέστης που δεν κοιμήθηκε.
Πίσω από κάθε σπίτι που σώθηκε, υπάρχει ένας άνθρωπος που έμεινε στη φωτιά ενώ όλοι οι άλλοι έφευγαν.
Και πίσω από κάθε «επιτυχημένη επιχείρηση», υπάρχει ένας πυροσβέστης που μπορεί να έχει δουλέψει ατελείωτες ώρες, χωρίς ξεκούραση, χωρίς άδεια, χωρίς να ξέρει πότε θα γυρίσει σπίτι του.
Πόσο ακόμα;
Δεν γίνεται να ζητάμε από τους ίδιους ανθρώπους να είναι συνεχώς στην πρώτη γραμμή, να δουλεύουν εξαντλητικές βάρδιες, να στερούνται τις άδειές τους και να συνεχίζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Ο πυροσβέστης έχει οικογένεια.
Έχει παιδιά που περιμένουν να τον δουν.
Έχει σώμα που κουράζεται.
Έχει μυαλό που εξαντλείται.
Έχει δικαίωμα στην ξεκούραση, στην άδεια, στην αξιοπρέπεια.
Η εξάντληση δεν είναι ηρωισμός. Είναι κίνδυνος.
Ένας εξουθενωμένος πυροσβέστης δεν κινδυνεύει μόνο ο ίδιος. Κινδυνεύει ο συνάδελφός του δίπλα του. Κινδυνεύει ο πολίτης που προσπαθεί να προστατεύσει. Κινδυνεύει ολόκληρη η επιχείρηση.
Δεν ζητούν προνόμια.
Ζητούν να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους με ασφάλεια και ανθρώπινες συνθήκες.
Και όταν η Πολιτεία χρειάζεται τον πυροσβέστη, εκείνος είναι πάντα εκεί.
Όταν όμως ο πυροσβέστης χρειάζεται την Πολιτεία, ποιος είναι εκεί για εκείνον;
Φτάνει πια με το «κάντε λίγο ακόμα υπομονή».
Φτάνει πια με το να θεωρείται αυτονόητο ότι ο πυροσβέστης θα αντέξει τα πάντα.
Δεν είναι αλάνθαστοι υπερήρωες. Είναι άνθρωποι που ρισκάρουν τη ζωή τους για όλους μας.
Και τώρα χρειάζονται κι εκείνοι κάποιον να σταθεί δίπλα τους.
Σεβασμός στους πυροσβέστες.
Ασφαλείς συνθήκες εργασίας.
Ξεκούραση.
Άδειες.
Ανθρώπινα ωράρια.
Αξιοπρέπεια.
Γιατί δεν θέλουμε έναν πυροσβέστη απλώς να αντέχει.
Θέλουμε να γυρίζει ζωντανός και όρθιος στην οικογένειά του.
Δρ. Σκάρλας Λάμπρος, μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ