Μια νέα, εξίσου δημιουργική διαδρομή έχει χαράξει ο Σπύρος Μούρτος, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Έλληνες καλαθοσφαιριστές της γενιάς του, ο οποίος μετά από μια πολυετή παρουσία στα παρκέ της Basket League και της Εθνικής Ελλάδας υπηρετεί πλέον το μπάσκετ από τον πάγκο, ως επικεφαλής προπονητής αναπτυξιακών ομάδων στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο 36χρονος σήμερα Μούρτος, με καταγωγή από την Ιτέα και οικογενειακές ρίζες στο Δίστομο, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αθλητή που κατάφερε να μετατρέψει την πολυετή εμπειρία του σε πολύτιμη γνώση για τη νέα γενιά. Η πορεία του ξεκίνησε από τον Γυμναστικό Σύλλογο Ιτέας, όπου έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα πριν μετακομίσει σε νεαρή ηλικία στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Άρη.
Με ύψος 1,99 μέτρα και αγωνιζόμενος στις θέσεις του σούτινγκ γκαρντ και του σμολ φόργουορντ, εξελίχθηκε σε έναν από τους πλέον αξιόπιστους αμυντικούς της Basket League. Η πολυετής παρουσία του στον Άρη, από το 2007 έως το 2018, τον καθιέρωσε ως μία από τις εμβληματικές μορφές της ομάδας, με την εμπιστοσύνη που του έδειξαν προπονητές και συμπαίκτες να επισφραγίζεται με το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Στο διάστημα αυτό συνέβαλε στις εγχώριες και ευρωπαϊκές πορείες του συλλόγου, καταγράφοντας εκατοντάδες συμμετοχές και γράφοντας το όνομά του στις ιστορικές λίστες του «Αυτοκράτορα».
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε και η παρουσία του με τις εθνικές ομάδες. Ο Μούρτος ήταν βασικό μέλος της «χρυσής» γενιάς της Εθνικής Νέων Ανδρών, η οποία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 της Ρόδου το 2009, ενώ έναν χρόνο αργότερα πανηγύρισε και το ασημένιο μετάλλιο στη διοργάνωση του Ζαντάρ. Συνολικά φόρεσε 23 φορές τη φανέλα της Εθνικής Νέων, αποτελώντας έναν από τους σταθερούς πρωταγωνιστές εκείνης της επιτυχημένης περιόδου για το ελληνικό μπάσκετ.
Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του στον Άρη, συνέχισε την επαγγελματική του καριέρα στον Ήφαιστο Λήμνου, τη Λάρισα και τον Ιωνικό Νικαίας, πριν αποφασίσει το 2022 να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, έχοντας ήδη συμπληρώσει δεκαπέντε χρόνια παρουσίας στο υψηλότερο επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ.
Η αποχώρηση από τα γήπεδα δεν σήμανε και απομάκρυνση από το άθλημα. Αντίθετα, αποτέλεσε την αφετηρία για ένα νέο κεφάλαιο. Με αφορμή τις επαγγελματικές υποχρεώσεις της συζύγου του, η οποία ανήκει στην ελληνική ομογένεια με καταγωγή επίσης από το Δίστομο, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Σικάγο και εντάχθηκε στο προπονητικό επιτελείο της Breakaway Basketball, ενός από τα πλέον αναγνωρισμένα προγράμματα ανάπτυξης νεαρών αθλητών στην πολιτεία του Ιλινόις.
Σήμερα κατέχει τη θέση του head coach σε ομάδες υποδομών, αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση παιδιών ηλικίας από οκτώ έως δεκαεπτά ετών. Η εμπειρία του από τα ευρωπαϊκά γήπεδα, σε συνδυασμό με τη φιλοσοφία του αμερικανικού αναπτυξιακού μπάσκετ, του επιτρέπουν να συμβάλλει στην εξέλιξη δεκάδων νεαρών αθλητών, αρκετοί από τους οποίους διεκδικούν αθλητικές υποτροφίες και μια θέση στα κορυφαία πανεπιστημιακά πρωταθλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ξεχωριστή θέση στην καθημερινότητά του έχουν και τα παιδιά της ελληνικής ομογένειας. Ανάμεσα στους αθλητές που προπονεί βρίσκονται αρκετοί τρίτης γενιάς Ελληνοαμερικανοί, με τον ίδιο να διατηρεί στενή επαφή με τις οικογένειές τους και να λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην ελληνική μπασκετική κουλτούρα και το αμερικανικό σύστημα ανάπτυξης ταλέντων.
Σε πρόσφατες δηλώσεις του στο EOK WebRadio, ο Σπύρος Μούρτος δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του για τη νέα του επαγγελματική πρόκληση, επισημαίνοντας ότι το επίπεδο των εγκαταστάσεων, η οργάνωση των ακαδημιών και η σύνδεση του αναπτυξιακού μπάσκετ με τα πανεπιστήμια δημιουργούν ένα ιδιαίτερα απαιτητικό αλλά και δημιουργικό περιβάλλον. Όπως σημείωσε, οι αθλητικές υποτροφίες αποτελούν βασικό στόχο για πολλές οικογένειες, καθώς προσφέρουν σημαντικές εκπαιδευτικές και επαγγελματικές προοπτικές στους νεαρούς αθλητές.
Παρότι έχει πλέον εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και δηλώνει απόλυτα ικανοποιημένος από τη νέα του πορεία, δεν αποκλείει στο μέλλον μια επιστροφή στο ελληνικό μπάσκετ. Μέχρι τότε, ο Σπύρος Μούρτος συνεχίζει να εκπροσωπεί επάξια τη Φωκίδα και τη Βοιωτία, αποδεικνύοντας ότι η αθλητική διαδρομή δεν ολοκληρώνεται με το τέλος της αγωνιστικής καριέρας, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε μια νέα αποστολή: την ανάδειξη των επόμενων πρωταγωνιστών του αθλήματος.