ΘΩΜΑΣ ΓΚΙΚΑΣ
46 ετών
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
Ιερός Ναός Αγίου Ρηγίνου
2 Μαΐου 2026
Του Μανώλη Γ. Ψαρουδάκη
Η ανθρώπινη απώλεια πάντα πονά. Υπάρχουν όμως ορισμένες απώλειες που νιώθουμε ότι χάνουμε κομμάτι μας.
Ένα τέτοιο «ακρωτηριασμό» βιώνουμε σήμερα όσοι Ζήσαμε – συναναστραφήκαμε – συνεργαστήκαμε με το Θωμά Γκίκα.
Εκ μέρους του Επιμελητηρίου Ρεθύμνου έχω το θλιβερό καθήκον να σε αποχαιρετήσω: όπως λέει το ψήφισμα του Επιμελητηρίου μας, που εκδόθηκε τη μέρα του θανάτου του με εισήγηση του Προέδρου μας Γιώργου Γιακουμάκη: «παρά τη σκληρή και άνιση μάχη που έδωσε με την ασθένεια με αξιοπρέπεια και τη γλυκύτητα που τον χαρακτηρίζουν, παραδίδοντας σε όλους μας μαθήματα ζωής και θάρρους, αφήνοντας πίσω του μία ανεξίτηλη σφραγίδα ανθρωπιάς» ως εργαζόμενος, ως γιος, ως αδερφός, ως ανιψιός, ως γαμπρός, ως σύζυγος, ως πατέρας.
Εμείς όλοι που είμαστε μαζεμένοι σήμερα εδώ νιώθω ότι είμαστε ΑΠΟΣΒΟΛΩΜΕΝΟΙ.
Έτσι νιώθετε κι εσείς που τον ξέρετε από παιδάκι από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, από τις νεανικές ανησυχίες του.
Εμείς που στο Ρέθυμνο τα τελευταία 15 χρόνια είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε, νιώθουμε και μοιραστήκαμε όπως κι εσείς τα ίδια συναισθήματα.
ΑΞΙΟΣ – ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ – ΔΩΡΙΚΟΣ – ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ – ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟΣ με ΠΟΙΟΤΗΤΑ στη συμπεριφορά του, καλαναθρεμένος, με ειλικρίνεια στις σχέσεις του, στη δουλειά του, στους φίλους του, στην οικογένειά του, με αισθήματα και πολλή αγάπη για όλους μας.
Παρόλο που από αγάπη και επιλογή έζησε και επέλεξε το Ρέθυμνο, ξέρω πόσο αγαπούσε το γενέθλιο τόπο.
Ποτέ δεν τον είδα τόσο χαμογελαστό όσο στην συνεργασία μας το Μάρτιο του 2024 στην εκδήλωση της Γενικής Συνέλευσης Επιμελητηρίων Ελλάδος και την αδελφοποίηση με το Επιμελητήριο της Βοιωτίας. Τρεις μέρες δεν σταμάτησε να συνοδεύει, να ξεναγεί, να ανταλλάσει απόψεις με τους συμπατριώτες του.
Το αντίστροφο δεν το κάναμε. Τον πρόλαβε η ασθένεια.
Στον πεθερό σου Αείμνηστο Μανώλη Λουκάκη είχα υποσχεθεί με την προτροπή του να σε προσέχω… δεν τα κατάφερα, τουλάχιστον προσπάθησα.
Συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους φίλους, στους συναδέλφους του, στους συγγενείς του, με ένα δίλλημα δύσκολο: να κλαίμε και να οδυρόμαστε για την απώλεια του εσαεί. ή να αισθανόμαστε τυχεροί που ζήσαμε, συνεργαστήκαμε, αγαπηθήκαμε μαζί του έστω σε αυτόν τον ούτως ή άλλως σύντομο βίο του.
Την απάντησή μου την έδωσε στη διαδρομή μου από το Ρέθυμνο μια παλιά μαντινάδα της Κρήτης:
«Να ζήσεις μόνο μιαν αυγή,
Τόση ζωή σου φτάνει,
ΡΟΔΟ που ανθεί πολύ καιρό
Τη μυρωδιά του χάνει»!!!
Στο καλό Θωμά μας.