Όταν η φωνή των παιδιών γίνεται «ενόχληση» και η πόλη γυρίζει την πλάτη στο μέλλον της
Μια είδηση που μοιάζει απίστευτη, αλλά δυστυχώς δεν είναι, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στη Λιβαδειά: το ενδεχόμενο να κλείσει το γηπεδάκι μπάσκετ στην οδό Χρήστου Μεντζίλη, στο Ρέμα Καλαμκανού. Όχι γιατί είναι επικίνδυνο. Όχι γιατί είναι εγκαταλελειμμένο. Αλλά γιατί… ενοχλεί.
Ενοχλεί, λένε, κάποιους γείτονες ο ήχος της μπάλας. Ενοχλεί το γέλιο των παιδιών. Ενοχλεί η ζωή.
Αλήθεια τώρα; Σε μια πόλη που στενάζει από την έλλειψη αθλητικών χώρων, βρήκαμε το πρόβλημα σε ένα γηπεδάκι που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές παιδιών; Ένα γηπεδάκι που δεν είναι απλώς τσιμέντο και μπασκέτες, αλλά μνήμη, συναισθηματικός δεσμός και κομμάτι της καθημερινότητας των πολιτών;
Η αντίδραση της τοπικής κοινωνίας ήταν άμεση και ηχηρή. Εκατοντάδες πολίτες κινητοποιήθηκαν, συγκεντρώνοντας υπογραφές, με στόχο να αποτραπεί μια απόφαση που μοιάζει να αγνοεί την κοινή λογική. Παράλληλα, προετοιμάζεται η εισαγωγή του θέματος στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λεβαδέων, εκεί όπου –ελπίζουμε– θα επικρατήσει η σύνεση.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι απλώς ένα γηπεδάκι. Είναι το τι πόλη θέλουμε. Μια πόλη ζωντανή, με παιδιά που αθλούνται, κοινωνικοποιούνται και μεγαλώνουν υγιώς; Ή μια πόλη σιωπηλή, αποστειρωμένη, όπου κάθε ήχος ζωής θεωρείται ενόχληση;
Η ειρωνεία είναι προφανής: την ώρα που όλοι ανησυχούν για την υπερβολική χρήση οθονών και την αποξένωση των παιδιών, κάποιοι ενοχλούνται όταν αυτά βγαίνουν έξω να παίξουν. Και η «λύση» ποια είναι; Να τους αφαιρέσουμε και τον ελάχιστο χώρο που έχουν;
Αν υπάρχει ζήτημα ηχορύπανσης, υπάρχουν και λύσεις. Οι ώρες κοινής ησυχίας δεν ανακαλύφθηκαν χθες. Μπορούν να τηρηθούν, να υπάρξει συνεννόηση, να βρεθεί μια ισορροπία. Αυτό που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό είναι η λογική του «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι».
Το αυτονόητο πρέπει να ειπωθεί: το γηπεδάκι δεν πρέπει να κλείσει. Αντιθέτως, η πόλη χρειάζεται περισσότερους τέτοιους χώρους. Χώρους ζωής, άθλησης και έκφρασης.
Γιατί αν τελικά το πρόβλημα είναι ο ήχος της μπάλας, τότε ίσως δεν φταίει το γήπεδο. Ίσως φταίει ότι ξεχάσαμε πώς ακούγεται μια ζωντανή πόλη.