Η γηπεδική βία δεν είναι πια ένα «παρατράγουδο» του τοπικού ποδοσφαίρου. Είναι ένα φαινόμενο που επανέρχεται, κλιμακώνεται και –το κυριότερο– αντιμετωπίζεται με επικίνδυνη ελαφρότητα.
Φέτος, στα γήπεδα της Βοιωτίας, βιώσαμε ήδη το δεύτερο σοβαρό επεισόδιο. Την πρώτη φορά όλα πέρασαν «στα ψιλά». Τη δεύτερη, όλα δείχνουν πως πάλι θα περάσουν «στα ψιλά». Και κάπως έτσι, βήμα βήμα, πλησιάζουμε στο μοιραίο.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: όλα παίζονται σε μία κλωστή. Και αυτή η κλωστή λεπταίνει επικίνδυνα, όταν κυριαρχεί η ατιμωρησία.
Διαιτητές που κλείνουν τα μάτια
Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν οι διαιτητές. Όχι όλοι, αλλά εκείνοι που επιλέγουν να «μην βλέπουν». Που σφυρίζουν με το βλέμμα χαμηλωμένο, για να τα έχουν καλά και με τις δύο πλευρές, για να μη χαλάσουν σχέσεις, για να μην «μπλέξουν».
Αναρωτιόμαστε ευθέως:
Γιατί δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους;
Τι πιστεύουν ότι κερδίζουν με αυτή τη στάση;
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν αύριο υπάρξουν θύματα;
Η ανοχή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. Και όταν ένας διαιτητής επιλέγει να μη γράψει στο φύλλο αγώνα όσα συνέβησαν, όταν υποβαθμίζει ή αποσιωπά επεισόδια, δεν προστατεύει το ποδόσφαιρο. Το εκθέτει.
Η αντιμωρησία γεννά τη βία
Όπου δεν υπάρχει τιμωρία, η βία επιστρέφει πιο δυνατή. Αυτό δεν είναι άποψη· είναι ιστορικά αποδεδειγμένο. Κάθε φορά που ένα επεισόδιο «κουκουλώνεται», στέλνεται το ίδιο μήνυμα: μπορείτε να το ξανακάνετε. Και κάποια στιγμή, δεν θα μιλάμε για σπρωξίματα και γροθιές, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο.
Θέλουμε πραγματικά να φτάσουμε στο σημείο να θρηνήσουμε θύματα για να καταλάβουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης;
Το ποδόσφαιρο δεν αντέχει άλλο
Όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να υπηρετήσουν το ποδόσφαιρο με κανόνες, ευθύνη και θάρρος, δεν έχουν θέση σε αυτό.
Δεν μιλάμε για εκδίκηση, αλλά για κάθαρση.
Για την απομάκρυνση συμπεριφορών και πρακτικών που το δηλητηριάζουν.
Απευθύνουμε, λοιπόν, ένα τελευταίο ερώτημα προς κάθε υπεύθυνο:
Τι θα μας πείτε όταν δεν θα μιλάμε πια για επεισόδια, αλλά για τραγωδία;
Τότε δεν θα υπάρχουν «ψηλά γράμματα». Θα υπάρχουν μόνο ευθύνες. Και θα είναι αργά.