Τι κοινό μπορεί να έχει ένα βουνό, μια δασική έκταση και η… Λιβαδειά; Η απάντηση είναι απλή, όσο και ανησυχητική: τα αγριογούρουνα. Ναι, καλά διαβάσατε. Ο άλλοτε επισκέπτης των ορεινών μονοπατιών, έχει μετατραπεί πλέον σε τακτικό «κάτοικο» της πόλης, αλωνίζοντας ανενόχλητος στα σοκάκια και τις γειτονιές, ψάχνοντας για τροφή – και βρίσκοντας, κατά τα φαινόμενα, αφωνία και απραξία από τους αρμόδιους.
Σύμφωνα με επανειλημμένες μαρτυρίες κατοίκων, η κατάσταση έχει ξεφύγει. Αγέλες με δεκάδες (!) αγριογούρουνα, όπως καταγγέλλεται χαρακτηριστικά από κάτοικο της περιοχής του 6ου Δημοτικού Σχολείου, κάνουν καθημερινές εμφανίσεις. Δεν διστάζουν να πλησιάσουν κτήρια, να διασχίσουν δρόμους, ακόμη και να σταθούν μπροστά σε αυτοκίνητα. Σκηνές που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα φάνταζαν ως ανέκδοτο ή αστικός μύθος, είναι πλέον ο κανόνας.
Η περιοχή κοντά στην Πυροσβεστική, μία από τις πιο πολυσύχναστες της Λιβαδειάς, έχει μετατραπεί σε σημείο… διελεύσεως αγριογούρουνων. Το ίδιο και πολλές άλλες γειτονιές. Οι βραδινές ώρες έχουν γίνει ώρες συναγερμού για όσους τολμούν να κυκλοφορήσουν, αφού τα ζώα αυτά, αν και συνήθως αποφεύγουν τον άνθρωπο, γίνονται απρόβλεπτα όταν πεινούν ή τρομάζουν.
Η κατάσταση εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους:
• Για την ασφάλεια των κατοίκων, ειδικά των παιδιών και των ηλικιωμένων.
• Για τους οδηγούς, που μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με αγέλη μέσα στον δρόμο, με κίνδυνο σοβαρών τροχαίων.
• Για την υγιεινή και την αισθητική της πόλης, αφού τα αγριογούρουνα σκαλίζουν σκουπίδια και καταστρέφουν υποδομές.
Υπερπληθυσμός και απόλυτη απραξία
Όλα δείχνουν ότι ο αριθμός των αγριογούρουνων έχει πολλαπλασιαστεί ανεξέλεγκτα. Η σύγκριση με τον περασμένο χειμώνα είναι αποκαλυπτική: τότε είχαμε περιστασιακές εμφανίσεις. Σήμερα, έχουμε συστηματική “εγκατάσταση”.
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Αφενός, από την απουσία φυσικών θηρευτών και τον περιορισμό του κυνηγιού. Αφετέρου, από τη συσσώρευση απορριμμάτων και τροφών στα όρια της πόλης, που λειτουργούν σαν πρόσκληση προς τα άγρια ζώα.
Όμως τίποτα από αυτά δεν δικαιολογεί την αδράνεια.
Δεν γίνεται οι κάτοικοι να ζουν σε καθεστώς τρόμου, ενώ ο Δήμος παρακολουθεί απαθής. Δεν γίνεται οι υπηρεσίες να σφυρίζουν αδιάφορα, την ώρα που η φύση έχει πάρει θέση… πρωταγωνιστή στην αστική ζωή.
Ώρα για λύσεις – χθες
Το πρόβλημα δεν λύνεται με ευχές, ούτε με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απαιτεί συντονισμένη δράση:
• Άμεση κινητοποίηση του Δήμου, με συνεργασία των αρμόδιων περιβαλλοντικών και δασικών αρχών.
• Καθαρισμός και αποτροπή πρόσβασης σε σκουπίδια και τροφή, ειδικά σε σημεία που λειτουργούν ως πόλος έλξης.
• Τοποθέτηση κατάλληλων φραγμάτων ή αποτρεπτικών μέτρων στα όρια της πόλης.
• Αξιοποίηση της τεχνογνωσίας από άλλες περιοχές της Ελλάδας και της Ευρώπης που έχουν ήδη αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις.
Η σιωπή των αρμοδίων είναι συνενοχή
Η κοινωνία ζητά λύσεις. Οι πολίτες απαιτούν ασφάλεια. Και το κράτος – τοπικό και κεντρικό – έχει χρέος να απαντήσει με πράξεις.
Διότι η Λιβαδειά δεν μπορεί να μετατραπεί σε ζωολογικό κήπο ανοιχτής εμβέλειας.
Ούτε να λειτουργεί με όρους ζούγκλας, όπου κάθε νύχτα οι πολίτες κάνουν το σταυρό τους μη βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο με μια αγέλη 150 κιλών.
Αν δεν υπάρξει άμεση και ουσιαστική αντίδραση, τότε ας μη μιλούν για απρόβλεπτες συνέπειες.
Τις έχουν ήδη προβλέψει οι ίδιοι οι κάτοικοι. Απλώς κανείς δεν τους ακούει.