Η Βοιωτία, και ειδικότερα η Λιβαδειά, βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Από τη μία πλευρά, διαθέτει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που θα της επέτρεπαν να αναδειχθεί σε πυλώνα περιφερειακής ανάπτυξης. Από την άλλη, παραμένει εγκλωβισμένη σε μια διαχρονική υστέρηση, με βασικότερο δείγμα της την παντελή απουσία ανώτατης εκπαίδευσης από τον νομό μας.
Αυτό που εδώ και χρόνια συζητείται στα πηγαδάκια, στους καφενέδες και στις συνεδριάσεις θεσμών και φορέων, πρέπει πια να αποκτήσει φωνή δυνατή, ξεκάθαρη, οργανωμένη: Η Βοιωτία χρειάζεται Πανεπιστήμιο. Τώρα. Όχι αύριο. Όχι “όταν ωριμάσουν οι συνθήκες”. Τώρα.
Λιβαδειά: Από πρωτεύουσα νομού, σε πρωτεύουσα σιωπής
Η Λιβαδειά είναι μια πόλη που μοιάζει να έχει μείνει πίσω στο χρόνο. Η εμπορική της ζωή μαραζώνει, οι δημόσιοι χώροι σιωπούν, οι νέοι φεύγουν. Και μόλις κλείσουν τα εμπορικά καταστήματα, γύρω στις 9-10 το βράδυ, η εικόνα της πόλης θυμίζει όχι απλώς επαρχία, αλλά σκηνικό ερήμωσης. Σαν να ζούμε σε μια μεταπολεμική εποχή. Κι όμως, κάποτε υπήρξε ζωή. Υπήρξε φοιτητόκοσμος, υπήρχε κίνηση, υπήρχε ένας λόγος να μείνει κάποιος, να ονειρευτεί, να δημιουργήσει. Ένα πανεπιστημιακό τμήμα που λειτούργησε για λίγα χρόνια, αρκούσε για να φανεί η διαφορά: τα καφέ είχαν κίνηση, τα σπίτια νοικιάζονταν, η αγορά λειτουργούσε, υπήρχε πολιτισμός.
Αυτό το παράδειγμα δεν ήταν θεωρητικό. Το ζήσαμε. Το είδαμε. Και τώρα, το χάσαμε.
Η Βοιωτία έχει όλα τα προσόντα – Της λείπει η πολιτική βούληση
Η Λιβαδειά δεν είναι ένας τυχαίος τόπος. Είναι η ιστορική πρωτεύουσα της Βοιωτίας, μια πόλη με φυσική ομορφιά, ιστορική βαρύτητα, πολιτισμικό πλούτο και στρατηγική γεωγραφική θέση. Βρίσκεται στην καρδιά της Στερεάς Ελλάδας, σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, με άμεση πρόσβαση σε εθνικούς οδικούς και σιδηροδρομικούς άξονες. Και ο νομός Βοιωτίας, με τη σειρά του, δεν είναι ένας “μικρός νομός της περιφέρειας”. Είναι ο νομός:
- Με το βιομηχανικό “θηρίο” των Οινοφύτων, που κινεί το 15% της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής.
- Με γεωργική ισχύ στον κάμπο της Κωπαΐδας.
- Με ισχυρή εξαγωγική δραστηριότητα σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα.
- Με πολιτισμικά τοπόσημα διεθνούς βεληνεκούς, όπως οι Θήβες, το Δίστομο, ο Ορχομενός, ο Χαιρώνεια.
Αυτός ο νομός, λοιπόν, δεν έχει Πανεπιστήμιο. Δεν έχει ούτε μία αυτόνομη σχολή που να του ανήκει, που να φέρει το όνομά του, που να στεγάζεται σε δικά του κτήρια, που να αποτελεί πυλώνα γνώσης και ανάπτυξης. Κι όμως, μικρότερες περιφέρειες, με σαφώς χαμηλότερα μεγέθη και δυναμική, διαθέτουν ολόκληρα Πανεπιστήμια.
Πανεπιστήμιο στη Λιβαδειά – Γιατί είναι η μόνη λογική επιλογή
Η Λιβαδειά είναι ο φυσικός, γεωγραφικός και διοικητικός πυρήνας της Βοιωτίας. Εδώ πρέπει να δημιουργηθεί το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας ή, έστω, ένα πλήρες τμήμα του. Όχι ως υποκατάστημα κάποιου άλλου ΑΕΙ, αλλά ως πυλώνας αυτόνομος, με προοπτική και εμβέλεια. Με προγράμματα σπουδών που να υπηρετούν την τοπική παραγωγή (αγροδιατροφή, βιομηχανική διοίκηση, εφαρμοσμένες τεχνολογίες, ψηφιακές και περιβαλλοντικές επιστήμες).
Η ίδρυση πανεπιστημιακής σχολής στη Λιβαδειά θα αναγεννήσει την πόλη:
- Θα φέρει φοιτητές, καθηγητές, προσωπικό.
- Θα δώσει δουλειές σε νέους και επαγγελματίες.
- Θα τονώσει τα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, τα καταστήματα εστίασης, τις τοπικές επιχειρήσεις.
- Θα δημιουργήσει πολιτισμό και ζωντάνια, κάτι που λείπει δραματικά από τη σημερινή καθημερινότητα.
Η Λιβαδειά έχει ανάγκη από φως, και το φως αυτό μπορεί να έρθει μόνο μέσα από τη γνώση, την παιδεία, τη δημιουργία.
Όχι άλλη αναβολή
Δεν μπορεί η Βοιωτία να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως “διερχόμενη περιοχή”. Δεν γίνεται να ζητούμε ανάπτυξη χωρίς να επενδύουμε στους ανθρώπους μας, στους νέους μας. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ισοπολιτεία, όταν η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας είναι η μόνη χωρίς Πανεπιστήμιο.
Η ώρα των αποφάσεων έχει φτάσει. Οι τοπικοί φορείς, οι αυτοδιοικητικοί, οι βουλευτές, οι επιχειρηματικοί σύνδεσμοι και οι πολίτες πρέπει να απαιτήσουμε αυτό που δικαιούμαστε: Ένα Πανεπιστήμιο στη Βοιωτία. Ένα Πανεπιστήμιο στη Λιβαδειά.
Όχι για λόγους τοπικισμού, αλλά για λόγους ισοτιμίας, ανάπτυξης και ελπίδας.
Αν δεν διεκδικήσουμε τώρα, θα χαθούμε αύριο. Και δεν μας αξίζει η σιωπή. Μας αξίζει η ζωή.