Συγκινητική σύμπτωση: Η φωτογραφία της μητέρας του πίσω του, την ώρα που ο Μιλτιάδης Σφουντούρης ανέβαινε στο βήμα
Μερικές στιγμές δεν γράφονται — απλώς συμβαίνουν. Στη διημερίδα “Μνήμη και Διεκδίκηση”, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 81η επέτειο της Σφαγής του Διστόμου, το ανθρώπινο βίωμα υπερίσχυσε των λόγων και των ομιλιών. Μια συγκλονιστική σύμπτωση σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στο ακροατήριο, όταν η μητέρα και ο γιος “συναντήθηκαν” ξανά, έστω και μέσα από την οθόνη μιας προβολής.
Καθώς ο συντονιστής της εκδήλωσης, δημοσιογράφος Λουκάς Δημάκας, καλούσε στο βήμα τον Μιλτιάδη Σφουντούρη, Πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Σφαγής Διστόμου, η τύχη —ή ίσως κάτι βαθύτερο— έφερε στην οθόνη πίσω του μια ασπρόμαυρη φωτογραφία: η 12χρονη Ελένη Μιλτ. Νικολάου (μετέπειτα Ελένη Σφουντούρη), ντυμένη στα μαύρα, να ανάβει το καντήλι των σφαγιασμένων γονιών και της μικρής αδελφής της.
Η φωτογραφία, τραβηγμένη λίγους μήνες μετά την τραγωδία της 10ης Ιουνίου 1944, αποτυπώνει τον βουβό πόνο και τη δύναμη της επιβίωσης. Ο Μιλτιάδης Σφουντούρης —ο γιος της Ελένης— δεν είχε αντιληφθεί τη συγκυρία εκείνη τη στιγμή. Ούτε και οι παριστάμενοι ομιλητές. Ήταν η Δώρα Πλάκα – Δημάκα που, απευθυνόμενη στους επισκέπτες της εκδήλωσης, επεσήμανε τη συγκινητική σύμπτωση.
Ο συντονιστής, βαθιά συγκινημένος, διέκοψε για λίγο τη ροή της εκδήλωσης και μετέφερε την ιστορία της αείμνηστης Ελένης Σφουντούρη. Στο ακροατήριο επικράτησε σιγή. Έπειτα, ένα παρατεταμένο χειροκρότημα κάλυψε τον χώρο, ενώ ο Μιλτιάδης Σφουντούρης έσκυψε το κεφάλι… για να κρύψει ένα δάκρυ.
Ίσως τελικά, σε τέτοιες στιγμές, η μνήμη βρίσκει τον πιο αληθινό της τρόπο να παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο με λόγια. Αλλά με εικόνες, σιωπές, και εκείνες τις ανατριχιαστικές “συμπτώσεις” που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει — μόνο να βιώσει.