Ο κ. Αλέξης Τσίπρας στις 28 Απριλίου 2023 σε συνέντευξή του στο Kontra24 Channel δήλωσε μεταξύ άλλων, σχετικά με τη συμμετοχή του Κύπριου Χρήστου Στυλιανίδη στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Ν.Δ., ότι η λίστα της Ν.Δ. αποπνέει φτώχεια και κατά τρόπο απαράδεκτο τόνισε ότι: «Ακόμα και για εκπρόσωπο από την ομογένεια, επέλεξε να βάλει έναν Κύπριο, τον κ. Στυλιανίδη. Κάπου διάβασα ‘’νατουραλιζέ ομογενής’’».
Η δήλωση αυτή και τα μηνύματα που ήθελε να στείλει προς τους Έλληνες εκλογείς αποτελούν βαρύτατη προσβολή για τους αδελφούς μας Κυπρίους, που είναι Έλληνες και όχι ξένοι που επιδιώκουν να γίνουν Έλληνες.
Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει την έννοια της ξενόγλωσσης λέξης «νατουραλιζέ».
Στην αγγλική naturalise σημαίνει παίρνω κάτι ξένο και το κάνω ντόπιο.
Στα γαλλικά σημαίνει δίνω τη γαλλική υπηκοότητα σε κάποιον ξένο που ζει στην Γαλλία.
Στην Ελλάδα ο όρος αυτός άρχισε να χρησιμοποιείται ιδιαίτερα όταν οι ομάδες του ποδοσφαίρου έκαναν μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών με πλαστογραφημένα δικαιολογητικά και εξασφάλιζαν παράνομα την ελληνική υπηκοότητα.
Όπως ο Αργεντίνος ποδοσφαιριστής Χουάν Ραμόν Ρότσα, που έγινε Μπουμπλής και έπαιξε στον Παναθηναϊκό.
Με την τοξική του έκφραση απέδειξε ότι ή αγνοεί ιστορικά την Ελληνικότητα των Κυπρίων ή αδιαφορεί για την ύβρη που απηύθυνε κατά του Κυπριακού Ελληνισμού ένας Έλληνας πρώην πρωθυπουργός να θεωρεί έναν Κύπριο πολιτικό «νατουραλιζέ» Έλληνα.
Ο Χρήστος Στυλιανίδης είχε διατελέσει Ευρωπαίος Επίτροπος Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων (2014-2019), συντονιστής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ασθένεια ιού έμπολα και ειδικός απεσταλμένος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Προώθηση και Προστασία των Θρησκευτικών Ελευθεριών και Πεποιθήσεων.
Έχει διατελέσει, επίσης, ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2014 για την Κύπρο, κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο διαφορετικές περιόδους (2013-2014 και 1998-1999) και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου ως βουλευτής του ΔΗΣΥ την περίοδο 2006-2013.
Το βιογραφικό του είναι απόδειξη της πλούσιας δράσης του και προσφοράς στην πατρίδα και την κοινωνία για πρόοδο, αλληλεγγύη, ανάπτυξη, έργο.
Η παράταξη του κ. Τσίπρα έχει στις τάξεις της ιστορικούς και διανοούμενους που γνωρίζουν και θα πρέπει να τον δασκαλέψουν ότι:
1) Ιστορικά από το 2000 μέχρι το 330 π.Χ. περίπου, η Ελληνική γλώσσα υπήρχε μόνο με τη μορφή διαλέκτων.
Ό,τι ονομάζουμε «αρχαία Ελληνική» δεν είναι παρά ένα σύνολο διαλέκτων με τις οποίες εκφράστηκε ο αρχαίος κόσμος.
Δεν υπάρχει κοινή ελληνική γλώσσα πριν από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Υπάρχουν μόνο ελληνικές διάλεκτοι: η ιωνική και η αττική, οι οποίες είχαν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους, η δωρική και η αχαϊκή ….
Οι διαφορές μεταξύ τους δεν ήταν τόσες και τέτοιες, ώστε να μην καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον, γι’ αυτό και οι ελληνικές διάλεκτοι δεν εξελίχθηκαν ποτέ σε χωριστές γλώσσες, όπως συνέβη με άλλες (Γ. Μπαμπινιώτη, Η γλώσσα μας, Κέντρο Λεξικολογίας, σελ. 119, Το Βήμα).
2) Ο Άγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις τον Ιούνιο του 1952 ανακοίνωσε δημόσια ότι κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει μια άγνωστη τότε γραφή την κρητομυκηναϊκή γραφή τύπου Β, στην οποία είναι γραμμένες πολλές πήλινες πινακίδες από την Κρήτη (Κνωσό, Φαιστό), τις Μυκήνες, την Πύλο, τη Θήβα.
Ο Βέντρις βοηθήθηκε αρχικά στην αποκρυπτογράφηση συγκρίνοντας τα γράμματα της Γραμμικής Β με υλικά από τις πινακίδες της επίσης γραμμικής Κυπριακής συλλαβικής γραφής (Κυπριακού συλλαβαρίου).
Δοκίμασε δειλά και τελείως υποθετικά την ανάγνωση των πινακίδων της γραμμικής Β με βάση την Ελληνική γλώσσα.
Η συνέχεια της ανακάλυψής του υλοποιήθηκε με τη συνεργασία του Τζον Τσάντγουικ υφηγητή των κλασικών γραμμάτων στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ.
Αναφέρει ο Τσάντγουικ «Ο Βέντρις ξεκίνησε να δοκιμάζει την υπόθεση ότι η γλώσσα ήταν ελληνική, χωρίς να προσδοκά ότι θα οδηγούσε πουθενά. Αλλά καθώς εφάρμοζε τις αξίες του σε περισσότερες και περισσότερες λέξεις, συνέχιζαν να εμφανίζονται ελληνικές λέξεις».
Οφείλουμε στη μεγαλοφυΐα του Βέντρις το γεγονός ότι η ιστορία της ελληνικής γλώσσας δεν αρχίζει πλέον -όπως γνωρίζαμε μέχρι το 1952- τον 8ο αιώνα αλλά από τα μέσα του 15ου αιώνα με την ανάγνωση των πινακίδων της γραμμικής γραφής Β (Γ. Μπαμπινιώτη, Η γλώσσα μας, Κέντρο Λεξικολογίας, σελ. 172,173, Το Βήμα).
3) Τη σημαντικότερη θέση στην παράδοση της Ελληνικής αποικίσεως της Κύπρου κατέχει η ιστορία της ιδρύσεως της Σαλαμίνας και της εγκαταστάσεως των Αρκάδων στην Κύπρο.
Η ως άνω αποίκιση των Αχαιών της Πελοποννήσου συνέβη περί το 1400 π.Χ. όταν οι Αχαιοί κατέλαβαν την Κρήτη, τα παράλια της Μικράς Ασίας και μετά τη βόρεια ακτή της Κύπρου.
Η γνησιότητα της παραδόσεως αυτής επιβεβαιώνει το διατηρούμενο όνομα δια τον τόπο τα μεταγενέστερα χρόνια «Τεύκρος προσωρμίσθη πρώτον» «Αχαιών ακτή».
Στην Κύπρο και ιδιαίτερα στην πόλη Έγκωμη υπήρχαν εγκαταστάσεις επεξεργασίας χαλκού.
Ο χαλκός έφερε τη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και την επικοινωνία της Κύπρου με τις άλλες γειτονικές χώρες.
Ίσως οι Κύπριοι ναυτικοί, κατά τον αείμνηστο ιστορικό Σαράντο Καργάκο (Το θαύμα των Ελλήνων, σελ. 39-40, εκδ. Περιτεχνών), να είχαν φθάσει στις ελλαδικές ακτές προτού φθάνουν οι Έλληνες στην Κύπρο κατά τον 14ο-13ο αιώνα π.Χ. στην αρχή σαν έμποροι και μετά σαν άποικοι. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Αρκάδες.
Ο πλούτος από την εκμετάλλευση του άφθονου χαλκού έφερε πολλούς κατακτητές στην Κύπρο.
Η κυριαρχία των Περσών κατά των Αιγύπτιων στο νησί ανάγκασε πολλούς Κύπριους να φύγουν από το νησί.
Τότε εμφανίζεται ο Ευαγόρας ο Α’ βασιλιάς της Σαλαμίνας Κύπρου (435-374 π.Χ.).
Ο Ευαγόρας καταγόταν από ελληνικό βασιλικό γένος της κυπριακής Σαλαμίνας, που είχε εκδιωχθεί από μια φοινικική δυναστεία. Κατόρθωσε να ξαναπάρει το θρόνο κι έβαλε σαν πρόγραμμά του τον πλήρη εξελληνισμό του νησιού και την απομάκρυνση Περσών και Φοινίκων. Αναδείχθηκε στον μεγαλύτερο πολιτικό και στρατιωτικό ηγέτη της Κύπρου. Την προσωπικότητά του ύμνησε με το εγκώμιο Ευαγόρας ο Ισοκράτης, που τον έβλεπε σαν έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους της πανελλήνιας ιδέας. Με τον Ευαγόρα η διάδοση του ελληνικού πολιτισμού –κυρίως του αθηναϊκού- γίνεται μεγαλύτερη. Καλλιτέχνες φιλοξενούνται στην αυλή του. Κόβονται νομίσματα με ελληνικές παραστάσεις, επεκτείνεται η λατρεία των ελληνικών θεοτήτων και, το σπουδαιότερο, εισάγεται το ελληνικό αλφάβητο, «το οποίον ευκολύνει την πνευματικήν επικοινωνίαν με την Ελλάδα, ενώ το παλαιόν συλλαβικόν εμπόδιζεν αυτήν» (Κων. Αμάντου, Σύντομος Ιστορία της Κύπρου, Αθήνα 1956 σελ. 26).
4) Ο αείμνηστος ιστορικός Σαράντος Καργάκος γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του Ελληνική Παιδεία, Ένας Νεκρός με… μέλλον (εκδ. Αρμος, σελ. 29):
«… Έχω την αίσθηση ότι οι Κύπριοι μέσα από τη γλώσσα έκαναν μια μορφή αντιστάσεως, η οποία –αντίστασις- είναι πολύ πιο θαυμαστή από τις άλλες ελληνικές περιοχές (που έκαναν αντίστασι) με τις οποίες επικοινωνούσαν ….
Για μένα οι Κύπριοι είναι οι «Γεφυραίοι» του Ηροδότου- μπόρεσαν και κράτησαν την Ελληνική! Την Ελληνική και στις δύο εκφράσεις της. Η μεν Εκκλησία στη λογία της έκφρασι, ο δε λαός σε μια αμιγή ελληνική, κρατώντας ακόμα και την αρχαία προφορά! Στοιχεία δηλαδή διαλεκτικά, τα οποία έχουν χαθή σε άλλες ελληνικές περιοχές –προσωδιακή προφορά, αυτό εννοώ- έχουν διατηρηθή στην Κύπρο και στον Πόντο».
5) Ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την στήριξη των μεγάλων δυνάμεων της εποχής για τη δημιουργία του νέου Ελληνικού Κράτους απαντά με επιστολή του από το Παρίσι στις 3 Οκτωβρίου 1827 μεταξύ άλλων στα ερωτήματα του Άγγλου Υπουργού Εξωτερικών Ουίλλμοτ Όρτον.
«Ε. Τι πρέπει να εννοήσωμεν λέγοντες Ελλάδα σήμερον;
Α. Το Ελληνικόν έθνος σύγκειται εκ των ανθρώπων οίτινες από αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως δεν έπαυσαν ομολογούντες την ορθόδοξον πίστιν, και την γλώσσαν των πατέρων αυτών λαλούντες, και διέμειναν υπό την πνευματικήν ή κοσμικήν δικαιοδοσίαν της εκκλησίας των, όπου ποτέ της Τουρκίας και αν κατοικώσι.
Ε. Ποία όρια η Ελλάς επέβαλεν εις την γεωγραφικήν έκτασίν της;
Α. Τα όρια της Ελλάδος από τεσσάρων μεν αιώνων διεγράφησαν υπό δικαιωμάτων, τα οποία ούτε ο χρόνος, ούτε αι πολύμορφοι συμφοραί, ούτε η δορικτησία, ουδέποτε ίσχυσαν να παραγράψωσι, διεγράφησαν δε από του 1821 δια του αίματος του χυθέντος εις τας σφαγάς των Κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου, και εις τας πολυαρίθμους ναυμαχίας τε και πεζομαχίας εν αις εδοξάσθη το γενναίον τούτο έθνος».
6) Ο Γιώργος Σεφέρης, νομπελίστας πλέον, στην «Ομιλία στη Στοκχόλμη» (Δοκιμές, β’ τόμος, εκδ. Ίκαρος), είχε επισημάνει μεταξύ άλλων:
«… Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα-πρώτα από τον εαυτό μου.
Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα.».
Τη δυναμική, την ομορφιά και το μεγαλείο της γλώσσας ύμνησε και ο νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης.
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική·
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
«Τα Πάθη», Β’, Άξιον Εστί
Ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Λόγο στην Ακαδημία της Στοκχόλμης» (Εν Λευκώ, εκδ. Ίκαρος), ανέφερε:
«Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ ολ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. – χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρισμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.
Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δε θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν’ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος είκοσι πέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μη γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει».
7) Αγνοεί ο κ. Τσίπρας τη θυσία της νεολαίας του Κυπριακού Ελληνισμού για την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Άγγλους και την ένωσή της με την Ελλάδα;
Νομίζω ότι ως πρωθυπουργός της χώρας, αν δεν με απατά τη μνήμη, ο κ. Τσίπρας είχε επισκεφθεί τα Φυλακισμένα Μνήματα, το πιο ιερό μνημείο του αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού.
Στον τοίχο του κοιμητηρίου υπάρχει η επιγραφή «Τ’ ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται».
Εκεί οι Βρετανοί έθαψαν 13 αγωνιστές του Κυπριακού Ελληνισμού που έπεσαν κατά τη διάρκεια 1955-1959.
Η αγάπη τους για την Ελλάδα αποτυπώνεται με συγκλονιστικό τρόπο για το πώς απάντησε ο 19χρονος ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης στον Άγγλο δικαστή Σω μετά την ανάγνωση του κατηγορητηρίου ότι «μετέφερε όπλο».
– Παραδέχεσαι; τον ρώτησε ο δικαστής
– Παραδέχομαι, είπε το έφηβο παλικάρι.
– Έχεις τίποτα να πεις για να μην καταδικαστείς σε θάνατο; ξαναρώτησε με σκληρό ύφος ο δικαστής.
– Γνωρίζω ότι θα καταδικασθώ σε θάνατο, θα με κρεμάσετε το ξέρω.
Ότι έκαμα, το έκαμα σαν Έλληνας Κύπριος, που ζητά τη λευτεριά του. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θ’ αντικρύσει την αγχόνη.
Ζήτω η ένωσις της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα.
(Εθνομάρτυρες του Κυπριακού έπους 1955-59, Νικολάου Π. Βασιλειάδη).
Με το ίδιο θάρρος, ψέλνοντας τον εθνικό ύμνο των Ελλήνων, αντιμετώπισαν όλοι οι ήρωες με λεβεντιά τον θάνατο.
8) Σε όλους τους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες ο Ελληνισμός της Κύπρου θυσίασε τον ανθό της νεολαίας του που έπεσε υπέρ της ελευθερίας για τη μητέρα πατρίδα τους, την Ελλάδα.
Χαρακτηριστικό το απόσπασμα από το κείμενο του ποιητή Νίκου Καρούζου «Κύπρος», που δημοσιεύθηκε στο έργο του «Πεζά Κείμενα», εκδ. εταιρία Ίκαρος, 1998.
«… Ο παλιότερος της Κύπρος ο ποιητής, ο μεγάλος Έλληνας Βασίλης Μιχαηλίδης, έχει φωνάξει στο έπος ‘’Η Ενάτη Ιουλίου 1821 εν Λευκωσία της Κύπρου, γιομάτος απ’ της ψυχής του τη φλόγα και την πίστη, τ’ αθάνατα κι ακαταμάχητα τούτα λόγια, που πέταξε κατάμουτρα στο βάρβαρο δυνάστη τον τούρκο, λουσμένος απ’ την άγια λάμψη της θυσίας, ο υπέροχος εθνομάρτυρας Κυπριανός, ο τότε Αρχιεπίσκοπος:
Η Ρωμιοσύνη έφ φυλή συνότζιαιρη του κόσμου·
κανένας δεν ευρέθηκεν για να την εξιλείψει,
κανένας, γιατί σιέπει την που τάψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει.
Μ’ αυτή των εθνικών αγώνων την αίσθηση κι ακατανίκητη φωτολουσία, χύνουμε σήμερα κ’ εμείς, με μιαν ασίγαστη βεβαιότητα νίκης, και τα δικά μας ταπεινά δάκρυα, σιμά στον απέραντο πόνο της Κύπρος».
9) Ο κ. Τσίπρας στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 21ης Μαΐου 2023 και της 25ης Ιουνίου 2023 έχει συμπεριλάβει τη γνωστή συγγραφέα, δημοσιογράφο, ηθοποιό, σεναριογράφο, τηλεπαρουσιάστρια κ. Έλενα Ακρίτα.
Αλήθεια, λησμόνησε ότι ήταν κόρη του Κύπριου μεγάλου πνευματικού και πολιτικού άντρα Λουκή Ακρίτα;
Λογοτέχνης, δημοσιογράφος, προσωπικός φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου που στα 35 του χρόνια διετέλεσε υφυπουργός Τύπου στην πρώτη Ελληνική κυβέρνηση της Απελευθέρωσης;
Μετά από είκοσι χρόνια εξελέγη βουλευτής της Ένωσης Κέντρου και ορκίστηκε υφυπουργός Παιδείας.
Αλήθεια, κ. Τσίπρα, μήπως ήταν «νατουραλιζέ» αυτός ο σπουδαίος άντρας Έλληνας της Κύπρου αείμνηστος Λουκής Ακρίτας;
Ή μήπως ήταν «νατουραλιζέ» ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης, Κύπριος διεθνολόγος, διπλωμάτης, πολιτικός, κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη για το Κυπριακό;
Υπηρέτησε την Ελλάδα ως:
– Ειδικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών
– Υφυπουργός Εξωτερικών και Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών
– Ευρωβουλευτής
Αφιέρωσε τη ζωή του και υπήρξε πρωταγωνιστής για την ένταξη της Κύπρου στην Ενωμένη Ευρώπη ως μέλος των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη και συνέπραξε με τον Χρήστο Στυλιανίδη για την επιτυχία αυτού του μεγάλου στόχου για την Κύπρου που τελικά πραγματοποιήθηκε.
Έχασε τη ζωή του τον Σεπτέμβριο του 1999 σε τραγικό αεροπορικό δυστύχημα, καθώς ταξίδευε στο Βουκουρέστι για τη διαβαλκανική σύσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών με υπηρεσιακό σκάφος της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Στο ίδιο δυστύχημα έχασε τη ζωή του ο γιος του Νικόλαος και άλλοι τέσσερις (τρεις δημοσιογράφοι και ένας αστυνομικός).
Πρέπει, επιτέλους, οι πολιτικοί και ιδιαίτερα οι ηγέτες των κομμάτων, που διεκδικούν την είσοδο τους στη Βουλή, να σέβονται πάνω απ’ όλα τους πολίτες και την ιστορία του τόπου.
Αφού τις περισσότερες ώρες τους απουσιάζουν από τη Βουλή, καθώς όλοι βλέπουμε από την τηλεόραση τα άδεια έδρανα καθημερινά, ας μεταβαίνουν τουλάχιστον στην ιστορική Βιβλιοθήκη της Βουλής και να μελετούν την ιστορία του Ελληνικού Έθνους που έχουν την τιμή να υπηρετούν.
Εκεί θα μάθουν ότι οι Κύπριοι και η Κύπρος η πολύπαθη υπήρξε και είναι το στολίδι του Ελληνισμού και αξίζει την αγάπη, τον αγώνα, την στήριξη και την συμπαράσταση όλων των Ελλήνων για να απαλλαγεί από την τουρκική κατοχή.
Τι κρίμα για την πατρίδα, τους ανθρώπους τους, τον απανταχού της γης Ελληνισμό, το μέλλον των γενεών που έρχονται, αυτοί που διεκδικούν να μας κυβερνήσουν να μην κατανοούν ότι το μίσος, η διχόνοια, η τοξικότητα είναι ο χειρότερος εχθρός της αγάπης, της ομόνοιας, της ειρήνης, της προόδου της ευημερίας της κοινωνίας.
Ας αλλάξουν επιτέλους πορεία και ας γίνουν οδηγοί τους τα λόγια μεγάλων Ελλήνων, ας αντλήσουν αγάπη γι’ αυτόν τον τόπο από τα λόγια των αναφερομένων πνευματικών μας ανδρών, όπως του Σεφέρη, του Ελύτη, του Βρεττάκου, του Καρούζου, που τίμησαν τον Ελληνισμό.
Λόγια απλά, λόγια αγάπης, λόγια προόδου και πολιτισμού.
Έτσι θα πραγματοποιήσουν και την επιθυμία της πανανθρώπινης προσφοράς προς τον πολίτη, που υμνεί ο Νικηφόρος Βρεττάκος στο ποίημα «Αν δεν μου ‘δινες την ποίηση, Κύριε» (Νικηφόρος Βρεττάκος «Η εκλογή μου» ποιήματα 1933-1991, εκδ. Ποταμός) και την εκφράζει με τους πιο κάτω στίχους του:
«… Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ό,τι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ‘ρθει το βράδυ μου. γιατί φτάνει όπου να ‘ναι
το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να ‘χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης».
κ. Τσίπρα,
Η αναγνώριση ενός λάθους είναι ένδειξη τιμιότητας και ανδρισμού.
Λεβάδεια 21-6-2023
Αριστείδης Ρούσσαρης
Δικηγόρος
πρώην Δήμαρχος Λεβαδέων