Η Πολυξένη Καράκογλου επισκέπτεται για πρώτη φορά τη Θήβα και το music café “the BaR” την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου.
Η νέα τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια με την παράσταση «Όλη η γη μια φωτιά» αναζητά συνταξιδιώτες με γερό στομάχι για να βουτήξουν στο σήμερα και να ονειρευτούν το αύριο.
Σε αυτή την παράσταση θα παρουσιάσει ένα μέρος από το πιο πρόσφατο άλμπουμ της «Σημεία Στίξης», τραγούδια από την προηγούμενη δισκογραφική της εργασία «Πολύχρωμες ζακέτες», τραγούδια από συμμετοχές της όπως το «Ο άνθρωπος μπορεί» αλλά και επιλογές από την ελληνική (Θάνος Μικρούτσικος, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Κίτρινα Ποδήλατα κ.ά.) και διεθνή δισκογραφία (Pete Seeger κ.ά.).
Με αφορμή την επικείμενη παράσταση, συνομίλησε με την Κατερίνα Σιδέρη, απαντώντας στις ερωτήσεις της, πρόθυμα και χωρίς φίλτρα.
Πολυξένη, έχεις δώσει στην παράστασή του το όνομα «όλη η γη μια φωτιά» από το ομώνυμο τραγούδι σου. Δε σου κρύβω ότι το τραγούδι με συγκλόνισε, μιας και έχεις καταφέρει στους στίχους του να χωρέσεις πολλά από τα κοινωνικά προβλήματα των νέων και τα κοινωνικά θέματα που απασχολούν ή θα έπρεπε να μας απασχολούν όλους. Ποιο μήνυμα θέλεις να μεταλαμπαδεύσεις στους ακροατές του;
Θέλω να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα προβλήματα που χαστουκίζουν ανελέητα νέους, παιδιά, όλους μας, πρέπει να αντιμετωπιστούν κατάματα, συλλογικά και με εμπιστοσύνη στον διπλανό μας. Αυτό είναι το πρόσημο του τραγουδιού αλλά και ο τρόπος που προσεγγίζω τη δημιουργία μου.
Το τέλος του παραπάνω τραγουδιού, είναι ελπιδοφόρο. Υπάρχει πιστεύεις ελπίδα να αλλάξουμε την καθημερινότητα μας, να διώξουμε το γκρι της μιζέριας, της αποτυχίας και της μαζικότητας και να φέρουμε στη ζωή μας το χρώμα της αλλαγής, της φρεσκάδας και της νέας αρχής;
Πιστεύω πως αν σε κάθε γεγονός δεν βλέπουμε το νέο και το ελπιδοφόρο, η ζωή δεν θα έχει ιδιαίτερο νόημα γιατί είναι σαν να αποδέχεσαι πως δεν υπάρχει εξέλιξη σε τίποτα. Η εξέλιξη έρχεται μέσα από την πάλη των αντιθέτων, αυτός είναι ο φορέας της αλλαγής.
Οπότε σε κάθε γεγονός, κρύβεται μέσα του μια νέα καλύτερη εκδοχή των πάντων. Γενικά αν και γράφω θα έλεγε κάποιος σκληρά τραγούδια, που θέλουν γερό στομάχι, είμαι ιδιαιτέρως αισιόδοξη. Ελπίζω να βγαίνει αυτό!
Τα περισσότερα αν όχι όλα σου τα τραγούδια, κατακλύζονται από μηνύματα και νιώθω να θέλεις να αφυπνίσεις τους ακροατές σου, να τους δώσεις φωνή, να τους ταρακουνήσεις. Νιώθεις η σημερινή νεολαία να έχει παραιτηθεί από τους στόχους και τα όνειρά της; Να τους παρασύρει η δίνη του κατεστημένου και να χάνουν τη φωνή τους;
Καταρχάς να πω εδώ πως δεν θεωρώ πως είναι κάποιο χρέος μου σαν ορθός μεσσίας να «φορέσω» μια γνώμη. Νοιώθω μέρος της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι κάτι ξεχωριστό και μοναδικό.
Πιο πολύ δηλαδή γράφονται για να τα μοιραστώ και όχι για να τα «διδάξω». Κάθε εποχή είχε τα στραβά της, τα δύσκολα της. Σε κάθε εποχή ο στόχος του εκάστοτε συστήματος ήταν να φροντίσει «δια την ομαλήν λειτουργίαν της οικονομίας» χωρίς φωνές και αιτήματα, χωρίς ανάγκες, σιωπηλοί πειθήνιοι εργαζόμενοι που ξεσπούν την κούραση και το θυμό τους σε λάθος κατευθύνσεις. Αυτό ήταν η κατεύθυνση, οπότε δεν θεωρώ ότι έχουν παρασυρθεί, κανένας μας.
Αυτή την αντιμετώπιση είδαμε και διδαχτήκαμε από μικρά παιδιά. Το να αλλάξεις 180 μοίρες θέλει να έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Γνώμη μου είναι πως για κάποιους έχει φτάσει και για πολλούς από εμάς κοντοζυγώνει.
Από τις δισκογραφικές δουλειές σου, ξεχώρισα το τραγούδι «κραυγή». Πραγματικά είναι η κραυγή, που έχει φυλακιστεί μέσα μας, η κραυγή των όσων θέλαμε να ζήσουμε μα από φόβο δεν τολμήσαμε. Μπορεί αυτή η κραυγή να σταθεί ικανή να αλλάξει ρότα στην πορεία μας, όταν της δώσουμε χώρο να βγει στο φως;
Αυτούς του υπέροχους στίχους στο δίσκο «Πολύχρωμες Ζακέτες» υπογράφει η Αθηνά Σπανού και την μουσική που περίτεχνα κέντησε γύρω τους ο Γρηγόρης Πολύζος.
Θα πω μπορεί, γιατί πραγματικά πιστεύω πως όσο κι αν κρατάμε συναισθήματα και αντέχουμε καταστάσεις, αυτό θα εκτονωθεί και πρέπει να εκτονωθεί με ξεκάθαρη συνείδηση και καθάρια αντίληψη της αιτίας. Τότε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.
Υπογράφεις τη μουσική αλλά και στίχους στη δισκογραφική σου δουλειά, σημεία στίξης. Γιατί σημεία στίξης; Και ποιο είναι το σημείο στίξης που σε χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο;
Υπογράφω τους στίχους στο ¼ του δίσκου, τους περισσότερους έχει γράψει η εξαιρετική Αθηνά Σπανού.
Η εργασία μας λέγεται «Σημεία στίξης» γιατί η ζωή έχει όλα τα χρώματα όπως και ο γραπτός λόγος και ο δίσκος μας έχει τη θεματική της εξέλιξης και της πορείας ενός ανθρώπου από τη στιγμή που συστήνεται στην κοινωνία μέχρι που δίνει το βήμα στον νέο άνθρωπο. Θα έλεγα πως το σημείο στίξης που με εκφράζει είναι το θαυμαστικό.
Ότι κι αν γίνεται προσπαθώ να βρίσκω διέξοδο και την καλή του πλευρά.
Θέλω να μοιραστείς μαζί μας τη συνεργασία σου με τον καλλιτέχνη που σε σημάδεψε ανεξίτηλα.
Άκουγε στο όνομα Θάνος Μικρούτσικος. Μου έδωσε την ευκαιρία να συνυπάρξουμε στη σκηνή και να ερμηνεύσω τα πολιτικά του τραγούδια. Ήταν η συνεργασία που μου άλλαξε τη ζωή και αποφάσισα να ανοίξω τη “Moika Records”, να κυκλοφορήσω τα τραγούδια μου όπως τα ήθελα χωρίς “παρεμβολές” και να κυνηγήσω την αγάπη μου στο κοινωνικό και πολιτικό τραγούδι.
Ξεχωρίζεις κάποιο τραγούδι σου, τοποθετώντας το σε περίοπτη θέση και αν ναι, γιατί;
Έχω αγαπημένο τραγούδι στο δίσκο και είναι αυτό που κλείνει την 12άδα. Το «Χρυσοβελούδι» είναι ένα τραγούδι που φέρει μέσα του την εξέλιξη με τον πιο όμορφο τρόπο. Το κατακλύζει η τρυφερότητα, τα συναισθήματα και η εμπιστοσύνη στον νέο άνθρωπο να πάρει τη σκυτάλη.
«Πώς να τους πεις πως ο χορός έχει πολέμου ρίζα;
Πώς να τους πεις τα σύννεφα δεν είναι μόνο γκρίζα;»
Η Αθηνά εδώ έχει βάλει όλη τη μαεστρία της, πραγματικά φοβερή σύνδεση.
Ποια είναι τα σχέδια που έχεις στα σκαριά για τον φετινό χειμώνα;
Φέτος έχω φτιάξει βαλίτσα και με την υπέροχη μπάντα που πολύ τους έχω αγαπήσει θα κάνουμε βόλτες εκτός Αθήνας. Πρώτη στάση η Θήβα στο “The BaR” (4/12) και μετά το Ναύπλιο στο «Φουγάρο» 14/1. Στο ενδιάμεσο θα παίξω και στην Αθήνα στον Ορφέα στην Κυψέλη (14/12) αλλά και στην καινούργια σκηνή στα Ιλίσσια «Caja de Musica» (7/1).
Με αγχώνει αν θα αρέσει η μουσική μου αλλά ταυτόχρονα ανυπομονώ!