Με τον ιστορικό όρο «Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη», αναφερόμαστε στο έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας που διενεργήθηκε από τις γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις με επικεφαλής τον σφαγέα Φριτς Σούμπερτ, σε συνεργασία με δωσίλογους των Ταγμάτων Ασφαλείας, στην πόλη του Χορτιάτη Θεσσαλονίκης, στις 2 Σεπτεμβρίου 1944. Θύματα 147 αθώοι άνθρωποι, εκ των οποίων 51 παιδιά.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων την ώρα που οι κάτοικοι του Χορτιάτη μεταφέρονταν στον τόπο του μαρτυρίου τους, στο φούρνο του Γκουραμάνη που βρήκαν τραγικό θάνατο, ένας από τους εκτελεστές του τάγματος του Σούμπερτ έπαιζε με το βιολί του ένα χαρούμενο επινίκιο μουσικό σκοπό, ενώ πολλές γυναίκες βιάστηκαν πριν το θάνατό τους.
Ο Φριτς Σούμπερτ μετά το τέλος του πολέμου καταδικάστηκε και εκτελέστηκε στο Επταπύργιο. Το έγκλημα του Χορτιάτη έχει χαραχτεί στην ιστορική και συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού. Η μνήμη των θυμάτων που παραμένει ζωντανή ως σήμερα πυροδοτεί τον αγώνα κατά του φασισμού και του ναζισμού, τον αγώνα για την δημοκρατία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Ως Δήμαρχος Διστόμου-Αράχοβας-Αντίκυρας, ως απόγονος θυμάτων, ως Αντιπρόεδρος του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της περιόδου 1940-1945, αλλά και ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Πολεμικών Οφειλών, καταθέτω στέφανο τιμής στη μνήμη των εκτελεσμένων του Χορτιάτη και μεταφέρω ένα μήνυμα στο Δήμαρχο Πυλαίας-Χορτιάτη, κ. Ιγνάτιο Καϊτεζίδη:
“Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσοι διέπραξαν εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας πρέπει να πληρώσουν”.