Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ο οπλαρχηγός, ο αγώνας, ο εμφύλιος, η φυλακή!

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γνωστός και ως Γέρος του Μωριά, αποτέλεσε μια από τις γνωστότερες ηγετικές φυσιογνωμίες της Επανάστασης του 1821.  

Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770 στη Μεσσηνία και καταγόταν από οικογένεια κλεφτών καπεταναίων. Σε ηλικία 10 ετών χάνει τον πατέρα του από τους Τούρκους, γεγονός που σημαδεύει τη μετέπειτα πορεία του. Ακολουθεί την κλέφτικη ζωή που ήδη τον έχουν μυήσει οι πρόγονοί του, οργώνει τα βουνά της Πελοποννήσου με το ασκέρι του και φυγαδεύεται στη Ζάκυνθο την περίοδο των μεγάλων διωγμών από τους Τούρκους το 1806. Αντάρτης στη ψυχή, εμποτισμένος αδυσώπητο μίσος για τους εχθρούς, αναζητώντας εκδίκηση και λευτεριά με το αίμα του να αλυχτάει μέσα στις φλέβες του, προσμένει και αδημονεί την ώρα της μεγάλης εξέγερσης του Έθνους!

Στα πρώτα στάδια κλιμάκωσης του απελευθερωτικού αγώνα, εντάσσεται στη Φιλική Εταιρεία και συνδράμει σύσσωμος με δυναμισμό και θάρρος. Το σύνθημα δόθηκε όπως όλοι γνωρίζουμε στις 25 Μαρτίου του 1821 ενόσω ο Κολοκοτρώνης πολεμά στο πλευρό του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, όπου μπορεί αριθμητικά ο ελληνικός στρατός να υστερεί, η ανδρεία όμως ξεχειλίζει και κατακεραυνώνει τον Τούρκο με μίσος και σθένος, δίχως έλεος.

«Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για τη λευτεριά της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω».

Ξεκινά μια ξέφρενη πορεία αλλεπάλληλων αναμετρήσεων με εμψυχωτικές νίκες. Η μάχη στο Βαλτέτσι, η άλωση της Τριπολιτσάς και η καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια, έχουν γραφτεί με χρυσά γράμματα στις σελίδες της ιστορίας μας όπου ο Κολοκοτρώνης θριάμβευσε και δικαιωματικά ονομάστηκε αρχηγός του στρατού της Πελοποννήσου.   

Αποτελεί μια στρατιωτική ιδιοφυία όχι μόνο στο πεδίο της μάχης. Διακατέχεται από στρατηγική ικανότητα γι’ αυτό διδάσκει όσα γνωρίζει για το χειρισμό των όπλων, εκπαιδεύει νέους και άμαθους στρατιώτες, συσπειρώνει τα πλήθη με το βαρύγδουπο λόγο του, συντάσσει στράτευμα φύρδην μίγδην αρκετές φορές και με τη χρήση βίας, εμψυχώνει τους αδυνάτους και αλλαξοπιστεί τους λιποτάκτες. Παλεύει σα θεριό ανήμερο έναντι στον εχθρικό ζυγό και αψηφά τον κίνδυνο. Σκοτώνει και γεύεται τη γλύκα της εκδίκησης, σφάζει και ημερεύει μέσα του η πίκρα των 400 χρόνων σκλαβιάς, εξοστρακίζει, εξολοθρεύει την Οθωμανική σκλαβιά και γαληνεύει η ψυχή του και ορθώνεται και ριζώνει μέσα του η ιδέα της λευτεριάς του Γένους!

«Είσαι Έλληνας; Τι προσκυνάς; Σηκώσου απάνω. Εμείς και στους Θεούς ορθοί μιλούμε!»

Εξόν από τη δύναμη ψυχής, το γιγαντιαίο πατριωτισμό και το φιλότιμο που κρύβει μέσα του ο Έλληνας, ελλοχεύει το ύπουλο εμφύλιο μίσος που σε πολύ δυνατές στιγμές της ιστορίας του γένους μας, κάνει παταγώδη εμφάνιση και αμαυρώνει πρόσκαιρα της εξελικτική μας πορεία. Έτσι και τον καιρό της επανάστασης, η ηγετική φυσιογνωμία του Κολοκοτρώνη, οι εγωκεντρικές του κινήσεις και οι απρόσκοπτες και αβάσιμες πολλές φορές φήμες, έσπειραν διχογνωμίες, ώθησαν την κατάσταση σε μια εσωτερική αψυχολόγητη εμφύλια διαμάχη δις, όπου αποτέλεσμα έχει το διωγμό του από τον Αγώνα και τη ψυχολογική του κατάπτωση. 

Όμως, το 1825 και με αφορμή την άγρια επιδρομή του Ιμπραήμ Πασά, ο Κολοκοτρώνης καλείται να αναλάβει εκ νέου τα στρατηγικά του καθήκοντα και ουκέτι μένει αδιάφορος. Η επιστροφή του αναζωπυρώνει τόσο τη δική του φλόγα όσο και εκείνη της επανάστασης όπου τη κρατά άσβεστη μέχρι το 1827 στη κομβικής σημασίας ναυμαχία του Ναβαρίνου. Η απελευθέρωση τον ανταμώνει στο πλευρό του Καποδίστρια και η πολιτική εισβάλλει στη ζωή του δυναμικά. Τα γεγονότα που ακολουθούν και η αμέτοχη στάση των Ελλήνων, αποκαρδιώνουν και απογοητεύουν το Γέρο του Μωριά, όπου αδυνατεί να αποκρυπτογραφήσει και να αποσαφηνίσει τα κακώς κείμενα που αναδύονται ερήμην του.    

Δικάζεται και μεταφέρεται στις φυλακές Ναυπλίου όπου χαρακτηριστικά αναφέρει στα απομνημονεύματά του, σ’ αυτή τη δύσμοιρη σελίδα της ζωής του είχε πλήρη άγνοια των πραγμάτων και της κατάστασης που βίωνε. Ως από μηχανής Θεός, εμφανίστηκε ο βασιλιάς Όθωνας όπου αποκατάστησε μέρος της αναξιοκρατίας, απελευθέρωσε τον Κολοκοτρώνη και του απένειμε τον τίτλο του Αντιστράτηγου

Η πολυσχιδής ζωή του έλαβε τέλος σαν σήμερα, στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο και πλήθος κόσμου έσπευσε να τον συντροφεύσει προς την τελευταία του κατοικία.

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί, δεν εκάναμε την επανάσταση….»

Πολλές προσωπικότητες αναδείχθηκαν στα χρόνια της απελευθέρωσης και θα μνημονευτούν ειδικότερα φέτος, λόγω της επετειακής χρονιάς των 200 ετών από την ημέρα έναρξης της Επανάστασης. Αξίζει όμως να αναφερθούμε και να αποδώσουμε ανάλογο φόρο τιμής και στους χιλιάδες άγνωστους και άσημους μα συνάμα θαρραλέους προγόνους μας αγωνιστές που πολέμησαν με ανδρεία, πότισαν με το αίμα τους την ελληνική γη και έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά του γένους! 

Τιμή και Δόξα… Αθάνατοι Ήρως του ’21! 

Share...

nea

Next Post

Επικίνδυνοι πειραματισμοί της κυβέρνησης

Πε Φεβ 4 , 2021
Σήμερα, όλο και περισσότεροι Λοιμωξιολόγοι  ομολογούν πως το μεγαλύτερο πρόβλημα διασποράς του ιού εστιάζεται στους χώρους εργασίας. Επιμένουν πως ο συγχρωτισμός δεκάδων εργαζομένων σε χώρους δουλειάς, καθώς και η μεταφορά τους από και προς την εργασία τους, με μη επαρκή Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που χρήζει άμεσης λύσης, […]