Σε μια εποχή που όλοι μιλούν για αποκέντρωση, ψηφιακό μετασχηματισμό και επιστροφή ζωής στην περιφέρεια, οι αποφάσεις που περικόπτουν βασικές δημόσιες υπηρεσίες από τις τοπικές κοινωνίες μοιάζουν με οπισθοδρόμηση. Η συζήτηση για τη μείωση των υποκαταστημάτων των Ελληνικών Ταχυδρομείων (ΕΛΤΑ)δεν είναι ένα τεχνικό ή διαχειριστικό ζήτημα· είναι ζήτημα δημοκρατίας, κοινωνικής συνοχής και ίσων ευκαιριών.
Τα ΕΛΤΑ δεν είναι μόνο ένα γραφείο όπου πληρώνεις λογαριασμούς ή στέλνεις ένα δέμα. Είναι σημείο αναφοράς για κάθε κοινότητα· είναι η φυσική παρουσία του κράτους στο πιο απομακρυσμένο χωριό, είναι το πρόσωπο της πολιτείας που έρχεται σε επαφή με τον πολίτη. Στην πόλη ίσως αυτό να μοιάζει αυτονόητο. Στο χωριό, όμως, είναι αναγκαίο.
Αν θέλουμε πράγματι να κρατήσουμε ζωντανή την περιφέρεια, αν θέλουμε οι νέοι άνθρωποι να επιλέξουν να ζήσουν, να εργαστούν, να δημιουργήσουν εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, τότε οφείλουμε να τους προσφέρουμε πλήρη πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες. Ποιος θα μεταναστεύσει στην επαρχία, αν δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί στοιχειωδώς; Αν για μια απλή συναλλαγή πρέπει να διανύσει δεκάδες χιλιόμετρα;
Η παρουσία των ΕΛΤΑ στην κάθε γωνιά της Στερεάς Ελλάδας – και σε κάθε γωνιά της χώρας – είναι ζήτημα αξιοπρέπειας για τον πολίτη, στήριξης για τον ηλικιωμένο, διευκόλυνσης για τον επαγγελματία, και ελπίδαςγια την τοπική οικονομία. Δεν μπορεί να μιλάμε για «ισότιμη ανάπτυξη» και την ίδια στιγμή να αφαιρούμε τα εργαλεία της καθημερινότητας.
Ας μην ξεχνάμε: η περιφέρεια δεν πεθαίνει από την έλλειψη ανθρώπων, αλλά από την έλλειψη υποδομών. Κάθε κατάστημα ΕΛΤΑ που κλείνει, είναι μια μικρή ήττα για την τοπική κοινωνία και ένα ακόμη εμπόδιο στην προσπάθεια να κρατήσουμε την Ελλάδα ζωντανή έξω από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Η πολιτεία οφείλει να δει τα ΕΛΤΑ όχι ως ζημιογόνο επιχείρηση, αλλά ως δημόσια αποστολή. Γιατί η εξυπηρέτηση του πολίτη, όπου κι αν ζει, δεν είναι κόστος. Είναι υποχρέωση. Και είναι αυτό που ξεχωρίζει ένα οργανωμένο κράτος από μια διοίκηση αριθμών και αποφάσεων χωρίς ψυχή.