Καθώς πλησιάζει η ώρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών Εξετάσεων, οι καρδιές χτυπούν δυνατότερα. Χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες, οικογένειες, εκπαιδευτικοί, όλοι προσμένουν εκείνους τους αριθμούς που θεωρητικά κρίνουν το “μέλλον”. Όμως, ας το παραδεχτούμε: αυτοί οι αριθμοί λένε πολλά, αλλά όχι όλα. Και κυρίως, δεν λένε την αλήθεια για το ποιος πραγματικά είσαι και ποιος μπορείς να γίνεις.
Οι Πανελλαδικές είναι ένα σύστημα αξιολόγησης – τίποτα παραπάνω. Δεν είναι ούτε ηθικός δείκτης, ούτε τελική κρίση ζωής. Είναι μια σκληρή, αλλά συγκεκριμένη δοκιμασία, σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Όχι το απόλυτο μέτρο της ευφυΐας, του ταλέντου ή των ονείρων.
Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε παιδί που συμμετείχε έδωσε έναν προσωπικό, εσωτερικό αγώνα. Δεν βαθμολογείται το άγχος που διαχειρίστηκαν, οι ώρες σιωπής, οι νύχτες ανασφάλειας, το βάρος των προσδοκιών. Αυτά είναι αόρατα στα στατιστικά. Και όμως, είναι σημαντικότερα από την τελική επίδοση.
Καλούμε, λοιπόν, τους γονείς να σταθούν δίπλα στα παιδιά τους με ανοιχτή καρδιά και όχι με αυστηρά βλέμματα. Η επιτυχία, έτσι κι αλλιώς, δεν ορίζεται από μια σχολή. Ούτε η αποτυχία σημαίνει αποτυχία ζωής. Στον πραγματικό κόσμο, οι διαδρομές είναι πολλαπλές και συχνά απρόβλεπτες. Το πανεπιστήμιο είναι ένα μέσο – όχι ο προορισμός.
Η κοινωνία μας, δυστυχώς, εξακολουθεί να φορτώνει σε αυτά τα παιδιά το άχθος μιας «μοναδικής ευκαιρίας». Είναι άδικο και επιζήμιο. Πρέπει να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τις Πανελλαδικές σαν εθνική τελετή κρίσης. Είναι απλώς μια δοκιμασία. Όχι η ίδια η ζωή.
Σε όλα τα παιδιά, είτε γράψουν καλά είτε όχι, έχουμε να πούμε κάτι απλό αλλά αληθινό: είστε πολύ περισσότερο από τη βαθμολογία σας. Η αξία σας είναι αδιαπραγμάτευτη. Τα όνειρά σας δεν έχουν όριο εισαγωγής.